Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

The Imaginarium of Doctor Parnassus


Σκηνοθεσία: Terry Gilliam
Παραγωγής: UK / Canada / France / 2009
Διάρκεια: 122'

Ένα αιωνόβιο τσίρκο γιορτάζει τον ξεπεσμό του. Σαν ξεθωριασμένο κουφάρι που σβήνει απ' τις κραυγές του χρόνου. Χωρίς την παύση της ύπαρξης. Καταδικασμένο στο ακατάπαυστο του αθανάτου. Και αν τα πάντα εξηγούνται αιτιοκρατικά, η φαινομενική τεκμηρίωση αυτής της αθάνατης ύπαρξης έγκειται στην εκπλήρωση των "πικάντικων" στοιχημάτων του Doctor Parnassus(Christopher Plummer) με τον διάβολο. Στοιχήματα που εμπλέκουν την αιώνια άβυσσο, τη μάχη μεταξύ καλού και κακού, καθώς τη θυγατέρα του Parnassus(Lily Cole) και τους φιλόδοξους εραστές της.


Ο Terry Gilliam οχυρωμένος στα προπύργια της φαντασίας, αυτής που τον χαρτογράφησε στον κινηματογραφικό Άτλαντα, εκτοξεύει πολύχρωμα παραμύθια σ' ένα μάλλον υποψιασμένο κοινό. Τα παραμύθια είναι αληθινά; Ή η αλήθεια είναι ένα παραμύθι; Όπως και να το διαβάσεις το "The Imaginarium of Doctor Parnassus" είναι ένα βύθισμα στους κόσμους της εναλλακτικής πραγματικότητας. Αυτής του ονείρου. Αυτής της αυτοσχέδιας ταξιδευτικής μηχανής που παρανομεί ασυστόλως κατά της ανέραστης γεγονοτολογικής υφής της πραγματικότητας. Του μοναδικού ανθρώπινου επινοήματος, έμφυτου και κατεκτημένου, που μεταφέρει το σάπιο του χειροπιαστού χωροχρόνου σε υποφερτές κλίμακες. Σε αθάνατες κλίμακες. Φαντασία, Τέχνη, παραμύθι, όνειρο: σαν να λέμε οι αιώνιες σταλαγματιές που αντιμάχονται τη λήθη του θανάτου. Του πραγματικού θανάτου.


Βέβαια αυτή η αιωνιότητα που θα συναντήσουμε στον Doctor Parnassus δεν οφείλεται σε κάποιον ατέρμονο χρόνο. Ούτε καν σε κάποιο άπειρο τόπο. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στην κυριαρχία της Τέχνης, της φαντασίας και του παραμυθιού έναντι της ζωής. Τουναντίον. Η αιωνιότητα του ήρωα, αλλά και της ιστορίας, οφείλεται σε εκείνο το υπερόγκως ανυπόφορο συναίσθημα της παρακμής, παρελθούσας της ακμής. Η στιγμή της παρακμής, ή καλύτερα το στιγμιότυπο, ως αιωνόβιος οδυνηρός κόσμος. Εσωτερικός κόσμος. Και μόνη παρηγοριά θέρμανσης της εσωτερικής ψύξης η ύπαρξη κάποιου κινήτρου. Κίνητρο, όπως λέμε κινητήριο μόχλευμα κατά της δυσκαμψίας του γύψου της λήθης. Ακόμα και αν προέρχεται από την ψευδαίσθηση της φαντασίας. Στην ταινία, τα κίνητρα αυτά αποτυπώνονται εύκολα -και μάλλον άκομψα- μέσα από τα στοιχήματα του πρωταγωνιστή με τον διάβολο. Και αφού μιλήσαμε για τη νομοτελειακή χρονική αλληλοδιαδοχή ακμής και παρακμής, διαφαίνεται τραγικά ειρωνικός ο τρόπος που αυτή εφαρμόζεται στον σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Terry Gilliam. Ίσως και ο Terry Gilliam, εν αγνοία του, ποιεί (γοητευτικές) προσωπικές ταινίες, στα πλαίσια μιας (μάταιας) μονομαχίας με τον νομοτελειακό ερχομό της προσωπικής παρακμής του.


Όπως και να διαβάσετε το "The Imaginarium of Doctor Parnassus", ο Gilliam συντηρεί τις εμμονές του, αυτές που τον ανέδειξαν, και μας χορεύει στο ταγκό της φαντασίας του. Ένα από τα πιο μεγαλόπνοα project του, παρά τις γνωστές πλέον δεισιδαιμονίες που το έπληξαν, φλερτάρει επίμονα με την αδιαφορία. Και αυτό οφείλεται στη δραματουργική αρρυθμία, στα άγαρμπα κομπιάσματα, αλλά και στην (ενίοτε) παρωχημένη σημειολογία του. Όμως, παρ' όλα τα προηγούμενα -όσο βαριά και αν ακούγονται- για τους εθισμένους στο άρωμα του μεγάλου παραμυθά, μια βουτιά στον μαγικό καθρέφτη κρίνεται άκρως απαραίτητη!
Βαθμολογία 6,5/10

4 σχόλια:

dhmhtra είπε...

γεια! γραφω πρωτη φορα σχολιο εδω αλλα σε διαβαζω πολυ συχνα και εμπιστευομαι την κριση σου..
λοιπον ειχα δει το ποστ αυτο πριν δω την ταινια αλλα δεν το διαβασα γιατι ειδα τη βαθμολογια...ειδα οτι δεν ηταν καλη αλλα ηθελα να δω την ταινια για να κρινω μονη μου και φυσικα για να δω τον tom waits!!
τελος παντων,η ταινια δεν μου αρεσε πολυ. την βρηκα κουραστικη, να μας πηγαινει περα δωθε απο την πραγματικοτητα στη φαντασια, χωρις να μας εξηγει γιατι! καποια κομματια μου φανηκαν περιττα(ή ισως είχα ήδη βαρεθει την ταινια και ηθελα να τελειωσει)και τελος παντων σε καποιεσ σκηνες πλατιαζε πολυ! εν ολιγοισ δεν μου αρεσε! οι ερμηνειες ομως ηταν καλες, και τα εφε επισης...:D
αυτα,καλο βραδυ!

kioy είπε...

Καλως όρισες λοιπόν!

Χαίρομαι για την εμπιστοσύνη σου! Όντως οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές! Και αν αναλογιστούμε τη "γκίνια" που έπληξε τα γυρίσματα, αυτό είναι σπουδαίο!

Α, η βαθμολογία δεν είναι κακή καλέ! 6,5; Μια χαρά είναι σημαίνει αρκετά πάνω απ' το μέτριο!

Να μας έρχεσαι συχνότερα λοιπόν!
Καλό σου βράδυ!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

Kioy μου θέλω πολύ να το δω, κυρίως για τις ερμηνείες αλλά κάτι με φοβίζει. Έχω την αίσθηση πως το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ ανώτερο αν έπεφτε στα χέρια ενός Burton. Ίσως πάλι και να κάνω λάθος. Όπως και να 'χει, αν καταφέρω να αφήσω κάπου τον μπέμπη θα την δω όπως και να 'χει.

kioy είπε...

Να τη δεις Γιώτα μου και να μου πεις.

Αν την είχε κάνει κάποιος άλλος, όποιοας άλλος και να 'ταν, σίγουρα θα 'ταν αλλιώτικη!

Πάντως ο Gilliam έχει βάλει πολύ απ' τον κόσμο του σ' αυτό!