Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

In the Electric Mist


Σκηνοθεσία: Bertrand Tavernier
Παραγωγής: USA / France / 2009
Διάρκεια: 102'


Παλιομοδίτικη, στην εμφάνιση, αστυνομική περιπέτεια. Με την επίμονη προσπάθεια του Bertrand Tavernier να χωρέσει την ποίηση και το φανταστικό στην αιματηρή πραγματικότητα της Λουϊζιάνα. Το αποτέλεσμα είναι ένα υποβλητικά ατμοσφαιρικό film, χωρίς όμως ραχοκοκκαλιά.


Ο Tommy Lee Jones(σε ρόλο γραμμένο και ραμμένο για πάρτη του) υποδύεται έναν κοινωνικά ευαίσθητο αστυνομικό. Η εγκληματικότητα και η βαρβαρότητα της περιοχής βαραίνουν τον συναισθηματικό του κόσμο. Αυτή τη φορά καλείται να εξιχνιάσει το χρονικό ορισμένων βίαια δολοφονημένων γυναικών, οι οποίες πρωτίστως έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά. Στο μεσοδιάστημα έχει "ανακαλύψει" το φονικό ενός νέγρου, που έχει πραγματοποιηθεί τουλάχιστον προ δεκαετίας. Ο υπεύθυνος Tommy Lee Jones υποπτεύεται τους τοπικούς άρχοντες, που όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με το σινεμά. Και θα βρεθεί μπροστά από ένα γριφώδη κολάζ γεγονότων που καλείται να συναρμολογήσει.

Στην άλλη πλευρά, αντίθετα με τον Tommy Lee Jones που συγκεντρώνει όλα τα βάσανα του τόπου του, βλέπουμε ένα σωρό κινηματογραφικών αστέρων που δε νοιάζονται για τίποτε άλλο πέραν της γυαλάδας της δημόσιας εικόνας τους. Ο Bertrand Tavernier βρίσκει έτσι την ευκαιρία να εκφράσει ένα παράπονο. Το παράπονο για την κατεύθυνση που έχει επιλέξει το σύγχρονο σινεμά. Το οποίο έχει αποποιηθεί τη θέση του ως μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας. Και συνεπώς και τις ευθύνες που πηγάζουν απ' αυτή τη θέση. Έχοντας επιλέξει τον εγωκεντρικό μονόδρομο της διασκεδαστικής ματαιοδοξίας του. Αλλά ο Bertrand Tavernier, όπως εξελίσσεται η ταινία, το πάει και παρά πέρα. Διατυμπανίζονταν πως αυτή η στάση ζωής, δηλαδή η αποποίηση ευθυνών από την βουρκώδη πραγματικότητα, αποτελεί τελικά την ίδια τη λάσπη που μας βρωμίζει...


Είναι αλήθεια πως το "In the Electric Mist" προσπαθεί να στοχαστεί διατηρώντας το εύγλωττο λογοτεχνικό ύφος της νουβέλας του James Lee Burke. Και σχεδόν καταφέρνει να προσδώσει μια ομιχλώδες αύρα στο χώρο. Ωστόσο η δράση, άφιλτρη, ξεχαρβαλώνει τους ρυθμούς της ταινίας. Ενώ και η αφήγηση δε διστάζει να ακολουθήσει την πεπατημένη. Όχι όσον αφορά την κινηματογράφηση, αλλά όσον αφορά το συμβατικό τρόπο σκέψης. Το ποιητικό voice over ενίοτε καταλήγει σε μια παραφωνία. Και τελικά το μόνο που μπορεί να αποκομίσει ο θεατής, είναι μια τμηματική ευκαιρία για στοχασμό. Τέλος, ο διεκπαιρεωτικός Tommy Lee Jones είναι αναμενόμενα καλός.
Βαθμολογία 5,5/10

4 σχόλια:

Annie_Hall είπε...

Από τις πιο βαρετές ταινίες. Και από τις λίγες που δεν είδα μέχρι τέλους! Και πολύ της βάζεις ;)

Καλημέρα

ναυτίλος είπε...

Σωστά όσα λες! Αλλά θες γιατί λατρεύω τον τρόπο που ερμηνεύει ο Τόμμυ Λη Τζόουνς, θες γιατί με γοήτευσε ο υγρός αμερικάνικος νότος, θες γιατί ό,τι βλέπω σε θερινό σινεμά το αξιολογώ a priori θετικότερα, εμένα τελικά μου άρεσε.

zisis είπε...

Και εμένα, σχετικώς, μου έκανε καλή εντύπωση, λόγω του Tommy Lee Jones, κι ας λένε ότι επαναλμβάνεται ερμηνευτικά.

Απ' ό,τι φάνηκε πάντως, ήταν ένα κινηματογραφικό σχέδιο (όπως και κάποια άλλα) για να ενισχυθεί οικονομικά η πληγμένη από τον τυφώνα Κατρίνα περιοχή της Λουιζιάνα.

kioy είπε...

@annie
Νομίζει πως είσαι κομματάκι αυστηρούτσικη... Ούτε εμένα με ενθουσίασε, αλλά δώσε της μια μέχρι τέλους ευκαιρία!

@ναυτίλος
Νομίζω πως όλα όσα περιέγραψες, συν την λογοτεχνικότητα της ταινίας και την μυστηριακή ατμόσφαιρα της, είναι λόγοι για να συνηγορήσουν θετικά ως προς την τελευταία γεύση...

@Zisis
ναι, συμφωνώ ως προς το σχέδιο της οικονομικής ενίσχυσης. Αν και δεν το είχα πολυπαρατηρήσει. Νομίζω πάντως πως ο Tavernier υπερτόνισε και τη λοξοδρομημένη θέση που έχει πάρει το σινεμά ως προς τις κοινωνικές του ευθύνες...