Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας


Τα μάτια του πλανιόντουσαν άσκοπα στον χώρο,
Το τσιγάρο στα χείλη του έσβηνε την ακόρεστη δίψα του,
Το ένα δάχτυλο ακολουθούσε το άλλο στο δικό τους επιτραπέζιο τραγούδι,
Και σα φαντάρος φυλούσε σκοπιά πάνω απ' το κινητό του.

Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας,
Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας,
Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας.
Την λάτρευε αυτή την επιθανάτια λάμψη τους,
Μέχρι να τα απορροφήσει το πηγάδι της σκέψης του.

Η μοναξιά τρελαίνει τις λέξεις του,
Σαν μπεγλέρι στα χέρια του τα κλειδιά του διθέσιου,
Το μουγκρητό του χαϊδεύει τα αυτιά του,
Στο φανάρι ορφανά χαμόγελα διψούν για ανταπόκριση.

Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας,
Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας,
Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας.
Την λάτρευε αυτή την επιθανάτια λάμψη τους,
Μέχρι να τα απορροφήσει το πηγάδι της ψυχής του.

Οι κόκκοι ελεύθερη πτώση στην πυξίδα της νύχτας,
Παίρνει μάτι τις διαβατάρικες ζωές των περαστικών,
Χωμένος στη θέση του με μια βαθιά έκφυλη έκφραση,
Πατάει γκάζι και μουγκρίζοντας φεύγει για έναν τελευταίο γύρο.

Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας,
Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας,
Πετάει τα αστέρια στο βυθό της θάλασσας.
Την λάτρευε αυτή την επιθανάτια λάμψη τους,
Μέχρι να τα απορροφήσει το πηγάδι της ψυχής του.

1-04-08

(Πηγή αφίσας: Deviantart
Χρήστης: ~olumdenyoksun)

3 σχόλια:

ΠΥΓΜΑΛΙΩΝ είπε...

Κι ετσι "απλα" μια στο τοσο, ψαχνοντας για αλλλη μια κριτικη ματια σου πανω σε μιαα ταινια, βρισκω μια ματια οσυ πανω στη ζωη την ιδια, κι ο,τι αυτη απλοχερα χαριζει!

Σε μια σου φραση-εικονα κοντοσταθηκα ιδιαιτερα!

Αυτη με την αστρικη επιθανατια λαμψη και ο νους την προχωρησει ενα ακομη βημα παραπερα εως τον επιθανατιο ρογχο που θα ακουγοταν οπως αν εριχνες ενα πυρακτωμενο καρβουνο στο νοερο ετουτο φρεαρ!

Μετα τιμης,

Πυγμαλιων.

CAESAR είπε...

"Ακριβό μου διθέσιο / καλό μου αμάξι /
Τη στιγμή που σ' αγόραζα / για να τριπάρω
Το κενό μου εξαγόραζα δειλά....
.................
Στο λευκό σου αερόσακο / θα ξαγρυπνήσω
Μ' αφημένο το πρόσωπο σκοπιά
......
Σ' ένα πάρκιγκ απρόσωπο θ' αποφασίσω / Ποιόν εαυτό θα 'χω πια..."

τους όμορφους στίχους της Λ. Νικολακοπούλου μου επανέφερες, με το διθέσιο :)

kioy είπε...

@Για σου αγαπητε Πυγμαλίων. Και εγώ γοητευμένος ακολουθώ την δικη σου ποιητική διάθεση, που μέσα από τις φλόγες του δικού σου νου ζεσταινει τους γύρω...

@Caesar
Υπέροχοι στίχοι πραγματικά. Και χαίρομαι που με αφορμή τούτο μου τους θύμισες!