Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

Science des rêves, La


Σκηνοθεσία: Michel Gondry
Παραγωγής: France / Italy / 2006
Διάρκεια: 105'

Ο Michel Gondry, ο κύριος με την "αιώνια λιακάδα" στο καθαρό μυαλό του αποφάσισε να σκεπάσει λίγο αυτό το φως και να φτιάξει μια μυστήρια ραβδωτή ονειρική πραγματικότητα. Διατηρώντας πάντα το μοντέρνο προσωπικό του στυλ όσον αφορά την αφήγηση, έχοντας στην δικαιοδοσία του και την αρμοδιότητα του σεναριογράφου.

"Απόψε, θα σας δείξω πως φτιάχνονται τα όνειρα. Είναι ένας περίτεχνος συνδυασμός σύνθετων στοιχείων. Πρώτα παίρνουμε μερικές τυχαίες σκέψεις, προσθέτουμε μερικές από τις θυμίσεις της ημέρας αναμεμιγμένες με κάποιες μνήμες του παρελθόντος. Πράγματα που είδες και επίσης προσωπικά. Εντάξει νομίζω ότι φτιάξαμε ένα." Κάπως έτσι δίνεται ο εναρκτήριος κρότος με τον αφελή Bernal σε ρόλο παραγωγού σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ονείρων. Όπως καταλαβαίνουμε αυτός ο μυστήριος, ο πλαστός μα ταυτόχρονα σαγηνευτικός κόσμος που συνθέτει την ονειρική πραγματικότητα δεν απέχει πολύ από αυτόν της καθημερινότητας. Τον οποίο θα μπορούσαμε να τον ορίσουμε, αυθαίρετα για χάρη του κειμένου, ως την μολυβιά του παρελθόντος στο λευκό χαρτί στρεβλωμένη κατά τις ασύμβατες με αυτό σκέψεις και προσδοκίες. Τουλάχιστον αν μιλάμε για αυτά τα στίγματα που απορροφά κάθε μοναχικός ιππευτής καβάλα στο πολύχρωμο άλογο του.

Μιλάμε για δυο κουβάρια, των οποίων οι κλωστές μπλέκονται σαν δάχτυλα εραστών και φτιάχνουν έναν περίεργο δεσμό. Τον δεσμό της πραγματικότητας με την γοητεία της ψευδαίσθησης, την γοητεία του ονείρου. Εκφραστής όλων αυτών είναι ο Stéphane (Gael García Bernal). Ένας ανισόρροπος νέος, με ασταθή πίστη και έντονους φόβους καθαρά αταίριαστος με την μιζέρια της πραγματικότητας φορτωμένος στην πλάτη του εφηβικές δημιουργικές τάσεις. Από μικρός μπέρδευε τα όνειρα με την πραγματικότητα δίνοντας ένα τελείως αντισυμβατικό χρώμα στο κάδρο της ζωής. Έτσι και εδώ, μπλέκονται από την μία η ψυχρή δουλειά ρουτίνας που έχει στο γραφείο με τις εσωτερικές του επιθυμίες για την "διαφορετική" γειτόνισσα του Stéphanie(Charlotte Gainsbourg). Το ένα μπαίνει στο άλλο, σε μια αλλόκοτη ονειρική καθημερινότητα όπου μεθυσμένα κάδρα διαδέχονται το ένα το άλλο. Αν θυμηθείτε την υλοποιητική συνταγή που δώσαμε για τα όνειρα θα καταλάβετε πως ο Stephan κουβαλώντας τις δικές του δημιουργικές σκέψεις κάνει τον τόπο εργασίας του ένα καλλιτεχνικό ινστιτούτο. Έναν χώρο με έμπνευση και δημιουργικές τάσεις που απωθούν την σκληρή μιζέρια της ρουτίνας καθώς και την απαθή συμπεριφορά των συνεργατών του στο φόρτο της σχολαστικής γραφειοκρατικής εργασίας. Από την άλλη προσπαθεί να βρει τον χώρο που χρειάζεται. Τον χώρο που θα φέρει τα νώτα του απέναντι σε αυτά της εκλεκτής του. Να επιτρέψει στον εαυτό του να την φτάσει. Ωστόσο να θα ήταν αφελή να σκεφτούμε το μονοπάτι του ονείρου ως ένα αγγελικά στρωμένο δρόμο. Και αυτό γιατί στο όνειρο η πραγματικότητα δημιουργείται από τις σκέψεις μας, διαμορφώνονται από τους πόθους μας και κοινωνούν τις μνήμες μας από την καθημερινότητα μέσα από την συναισθηματική εμπειρία του ατόμου. Και ο αφελής Stephan, γεμάτος απαισιοδοξία, φόβο αλλά κυρίως ανασφάλεια θα έρθει σε μια διαρκή σύγκρουση με τα θέλω του. Ένα διαρκώς αλληλοαναιρούμενο παρόν που ψάχνει την λύτρωση στο παρών μα αδυνατεί να σταθεί στο όνειρο...

Ο Michel Gondry μας θυμίζει πόσο αλλιώτικος θα ήταν ο κόσμος αν δεν ήταν γεμάτος με τα αγνά όνειρα των ανθρώπων του. Πόσο σημαντική είναι η συνύπαρξη αυτών των δύο κόσμων, μια πινελιά χρώματος στο σκούρο αυτού του σύμπαντος. Γιατί η πραγματικότητα δίχως όνειρα είναι ένας ανυπόφερτος τόπος για να ζεις, αλλά το όνειρο χωρίς πραγματικότητα είναι μια φυλακή που σε εγκλωβίζει. Και ακόμα όταν βρεις το κλειδί δεν υπάρχει κανείς να σου ανοίξει... Η ταινία σπάζει τα διακριτά σύνορα αυτών των δυο κόσμων, γεμάτη απλά παιδικά εφέ ηγείται της παιδικής αγνότητας του ονείρου σε μια γοητευτική αισθητική και με μια μοντέρνα αφήγηση φτάνει στην λύτρωση. Όπου το όνειρο συναντά την πραγματικότητα, τουλάχιστον στιγμιαία... Και αυτή η στιγμή θα θέλαμε να κρατήσει για χρόνια πριν ο επόμενος χτύπος του ρολογιού ξαναφέρει το χάος...
Βαθμολογία 7,5/10

9 σχόλια:

Πυγμαλίων είπε...

Καλησπερα!

Δεχεστε κατα παραγγελιαν κριτικες?

Αν ναι εχω μια παρακληση αναφορικα με το "2046" για μια φιλη!

Μετα τιμης,

Πυγμαλιων.

Υ.Γ. Γιατι δεν τα εχουμε ακομη "πει" μεσω msn"

Πυγμαλίων είπε...

Η hotmail address μου υπαρχει στο blog μου αν τη θες!

kioy είπε...

Καλησπέρα!
Και βέβαια δεχόμαστε.
Αυτό που ζητάς θα το βρεις στα post του Αυγούστου.
Το 2046 είναι μια από τις ταινίες που με έκαναν να εκτιμήσω αφάνταστα τον Ασιατικό κινηματογράφο! Προσωπικά θεωρώ πως από τις φλέβες του θα θρέψουμε τα σινεφίλ μας ένστικτα σε πολύ μεγάλο βαθμό τα επόμενα χρόνια.
Το 2046 είναι μια πολύ δυνατή ταινία, είναι άριστα σκηνοθετημένη, και ξεχυλίζει το καλλιτεχνικό ταπεραμέντο σε αυτή.
Να την δεις και εσύ αν δεν την έχεις δει παρέα με την φίλη σου!

Τώρα για το msn δε μπαίνω πολύ συχνά αλλά όποτε έχω μπει δεν σε έχω πετύχει! Τώρα είμαι συνδεμένος αν ενδιαφέρεσαι!

Πολά χαιρετίσματα φίλε Πυγμαλίων!

zubizabata είπε...

Πες τη διευθυνση ρε μαν

theachilles είπε...

Δεν μου άρεσε φίλε μου. Ωραία ιδέα, όμορφο σκηνικό, σε ένα βίντεοκλιπ θα χωρούσαν όλα. Αλλά στη διάρκεια ενός μεγάλου μήκους φιλμ, ο Gondry κάπου χάνεται. Η σχέση του πρωταγωνιστικού ζευγαριου εξελίσσεται άτσαλα, ενώ οι ήρωες είναι μάλλον καρικατούρες... Ωστόσο, αυτή είναι η γνώμη μου. Άλλωστε συμφωνώ με τα γραφόμενά σου, απλώς τα εντοπίζω μόνο στις προθέσεις του σκηνοθέτη και όχι στο τελικό αποτέλεσμα...
Καλησπέρα.

mpoukatsas είπε...

Το σχόλιο του Αχιλλέα με καλύπτει απόλυτα. Κάπου του ξέφυγε του Gondry η ταινία και από ένα σημείο και ύστερα η ζεύξη ονειρικού και πραγματικού καταντάει σχοινοτενής και αυθαίρετη, κάτι που αποτυπώνεται εν μέρει και στο αμήχανο φινάλε.

kioy είπε...

zubi, έχεις δίκιο, http://cine-theasi.blogspot.com/2007/08/2046.html

Καλησπέρα Αχιλλέα, καλησπέρα Γιώργο. Η αλήθεια είναι πως ο Gondry είχε ασθενής κρίσιμες σκηνές τόσο στην δέση όσο και στη λύση του μύθου. Όμως σεναριακά φαίνεται να καταπιάνεται με την αφήγηση που τον γνωρίσαμε. Του eternal sunshine. Αμιγώς μπερδεμένη πλοκή, νομιμοποίηση εξωπραγματικού και έναν μακρύ αδιέξοδο δρόμο ως την στιγμιαία λύτρωση!
Ωστόσο τα όσα αναφέρετε, ρηχοί ήρωες, ασύμπτωτος ονειρικός με πραγματικό κόσμο, δε με βρίσκουν ξένο. Απλά νομίζω πως ξεπερνιούνται στο στάδιο, τουλάχιστον της πρώτης, ακρόασης.
Καληνύχτα σε όλους!

zubizabata είπε...

8-Ο

Kioy sorry. Το msn εννοούσα...

kioy είπε...

lol! adiaforos88@yahoo.gr!