Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Se, jie


Σκηνοθεσία: Ang Lee
Παραγωγής: USA / China / Taiwan / Hong Kong
Διάρκεια: 157'

Ο Ασιατικός κινηματογράφος κατά τη γνώμη μου με τα πρόσφατα πονήματα του έχει καταφέρει να καθιερωθεί στην ελίτ του κινηματογραφικού χάρτη! Η αλήθεια είναι πως είχα να παρακολουθήσω Ang Lee από το στεγνό Sense and Sensibility. Άλλοτε εκ πεποιθήσεως και άλλοτε πέφτοντας θύμα συγκυριών. Ωστόσο βγαίνοντας από τον Ideal, σε μάλλον μια μουδιασμένη ατμόσφαιρά, είχα την αίσθηση πως είδα κάτι μεγάλο!

Το story μπορεί να μοιάζει κάπως συνηθισμένο. Άλλωστε την τελευταία διετία, αλλά και την χρονιά που διανύουμε, πολλές ιστορίες κατάσκοπων, καταδοτών και προδοτών γλιστράν από τα κεφάλια των σεναριογράφων στο πανί. Όμως ο Ang Lee με την νωχελική του γραφή, που θυμίζει κάτι από Kar Wai στο 2046, αλλάζει τις ισορροπίες ενός κατά τα άλλα θέματος της δράσης. Εδώ ο δημιουργός αντίθετα βάζει σε πρώτο φόντο τον άνθρωπο. Βάζει τις προσωπικές σχέσεις που μπορεί να προκαλέσει μια στενή σχέση παρακολούθησης. Και νομίζω πως εν τέλη οι Ασιάτες γυρνώντας σε ένα τέμπο πιο πίσω τα καρέ τους, κάνουν το cinema του μέλλοντος. Δεν αφήνουν ούτε το παραμικρό ψυχολογικό σάλεμα να πέσει κάτω. Σε μια παρακολούθηση επίπονη για τον θεατή, με τις αισθήσεις να πάλλονται στον ύψιστο βαθμό. Και ένα περίεργο αίσθημα ανακούφισης να διακατέχει το βρεγμένο με αίμα χώμα...

Εδώ λοιπόν η κάμερα παρακολουθεί την ιστορία μιας ομάδας "παιδιών" ονειροπόλων, που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Που πιστεύουν πως μπορούν να δολοφονήσουν τον Mr. Yee(Tony Leung Chiu Wai). Έναν υψηλά ιεραρχικό πρόσωπο στην δομή της δωσίλογης κυβέρνησης. Η κάμερα ακολουθεί παράνομη διείσδυση στα έγκατα κάθε προσωπικότητας, και κυρίως της τραγικής ηρωίδας Wang Jiazhi(Wei Tang). Αφέλεια, ενθουσιασμός από την πλευρά της ομάδας, στερεότυπη σοβαροφάνεια στο σπίτι του ψηλά ιστάμενου προσώπου, άπιαστος στόχος από τον "κλειστό" Mr. Yee, και πάνω απ' όλα η οδύνη, ο πόνος της τραγικής ηρωίδας που δείχνει να κουβαλάει στις πλάτες τις τύχες ενός έθνους. Ωστόσο το πρώτο μέρος κλείνει με τη διάλυση της ομάδας που επέρχεται με μια σατιρική σεκάνς. Όπου καυτηριάζει τον ενθουσιασμό παιδιών που αγνοούν τις πραγματικές διαστάσεις ενός θέματος που απασχολεί λαούς. Τα μέλη σκορπίζονται, και ενώνονται στο χρόνο υπό την ομπρέλα της επίσημης πλέον οργάνωσης της αντίστασης στη χώρα. Ο σκοπός ο ίδιος. Και το δόλωμα πάλι η Wang Jiazhi. Μόνο που ο Ang Lee βγαίνει μακριά από τις ομάδες. Ρίχνει τα φώτα σε ένα άλλο δόλωμα. Τα ψεγάδια των ανθρώπων επουλώνονται κάτω από την ομπρέλα της σαρκικής ηδονής. Η ένωση των ανθρώπων. Η ένωση μιας πορείας που μοιάζει ασυμβίβαστης. Και η μαγευτική φωτογραφία παρακολουθεί τους εραστές χωρίς να αφήσει ούτε ένα γραμμάριο πόθου να πάει χαμένο... Και το sex που έγινε έρωτας παίζει περίεργα παιχνίδια στο χρόνο. Που σαν σκληρό οξύ αλλάζει την μορφή των εραστών. Ιατρεύει το μίσος, σε μια καλλιτεχνική έκφραση που δεν περιγράφεται με λόγια.

Ο θεατής σε όλο αυτό έχει την τύχη να παρακολουθεί σπουδαίους ερμηνευτές. Οι οποίοι τοποθετούνται στο πιο καλοζυγισμένο περιβάλλον με μπροστάρηδες τα ψυχρά πολιτικά τεκταινόμενα και την Κινέζικη παράδοση! Βγαίνοντας από την αίθουσα συνάντησα την αντίθεση πολλών αναγνωστών. Οι κύριες κατηγορίες πήγαινάν στο εξαντλητικό αργό τέμπο. Το τέμπο για μένα ήταν το κλειδί. Όπως προανέφερα σε αυτό ίσως χτίζεται το cinema του μέλλοντος. Δεν αφήνει τον θεατή να μην πονέσει, να μην καεί με τη φλόγα του δημιουργού. Τη φλόγα που γεννιέται στα αφυδατωμένα βράδια της έμπνευσης.

Αυτά είχα να πω. Ίσως κάποιοι περιμένανε το σενάριο πιο δημαγωγικό στα πολιτικά τεκταινόμενα. Ίσως αλήθεια χρειαζόταν ακόμα πιο μεγάλο βάθος. Όμως νομίζω πως ο Ang Lee ενσάρκωσε αυτή την πρώιμη ιδέα σε έναν διαφορετικό μεστό cinema!
Βαθμολογία 8,5/10(Ίσως αν το χωνέψω καλύτερα να ανέβει και η βαθμολογία!)

5 σχόλια:

theachilles είπε...

Η αλήθεια είναι πως το περίμενα πολύ καλύτερο. Η απογοήτευσή μου συγκεντρώνεται στην Wei Tang. Πολύ ρηχή η ερμηνεία της, εξαφανίζεται από τον απίθανο για άλλη μια φορά Tony Leung. Στην αρχή απόμακρος, απότομος, σιγά - σιγά αποκαλύπτεται. Με το βλέμμα, τις ρυτίδες στο μέτωπο που πυκνώνουν. Αυτός, μαζί με την ξεσαλωτική κάμερα του Lee, είναι τα αναμφισβήτητα διαμάντια της ταινίας.

kioy είπε...

Μμμ, καλησπέρα φίλε Αχιλλέα!
Δεν ξέρω αν η ερμηνεία της Wei Tang ήταν ρηχή, ίσως ήταν λίγο ανισσόροπη αλλά σίγουρα έπεσε στη σκιά του ανθρώπου με τα χίλια ερμηνευτικά στίγματα, του Tony Leung.
Όσο για την κάμερα, νομίζω πως κρατά κάτι από την Ασιατική παράδοση, όπως την είδαμε στο Αντίο καλή μου Παλακίδα, από την καλλιτεχνική τάση του 2046 και του προσωπικού στυλ του Ang Lee. Ακριβώς αυτό που αναφέρεις, ξεσααλωτική κάμερα!

mpoukatsas είπε...

Φίλε Κioy, σου απαντώ εδώ μια και έκανες αυτή τη θαυμάσια ανάρτηση. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που γράφεις:
Τα ψεγάδια των ανθρώπων επουλώνονται κάτω από την ομπρέλα της σαρκικής ηδονής.
Αυτό πιστεύω ότι ήταν και ένας από τους βασικούς στόχους της ταινίας του Ang Lee.
Εμένα με ικανοποίησε και η ερμηνεία της Wei Tang, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι γυναίκες την εποχή εκείνη επιβαλλόταν να είναι πιο εγκρατείς από τους άνδρες και σαφώς λιγότερο εκδηλωτικές.

kioy είπε...

Γεια χαρά φίλε mpoukatsa. Εγώ γράφω στο δικό σου post και εσύ στο δικό μου σε μια άτυπη επικοινωνία των εξαιρετικά όμοιων απόψεων μας!

Για την Wei Tang δεν συμφωνώ. Άλλωστε το γραψά. Ίσως είναι το μοναδικό σφάλμα που μπορώ να καταλογίσω στον Ang Lee σε αυτή την ταινία. Δηλαδή την επιλογή μιας άπειρης ηθοποιού(αν δεν κάνω λάθος ήταν πρωτοεμφανιζόμενη) σε έναν τόσο βαρυσήματο ρόλο. Νομίζω πως μάλον ηταν μετρίως αδιάφορη...

珊珊李 είπε...

視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋