Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Έσπασε


του Στέλιου Χατζηαδαμίδη
Σκηνοθεσία: Χρ. Θεοδωρίδης
Ερμηνεύουν: Τ.- Ά. Πίττα, Στ. Χατζηαδαμίδης, Μ. Μανδαλά , Δ. Γκουτζαμάνης.

Υπάρχει μια στιγμή πριν τα κεριά τοποθετηθούν στην τούρτα. Μια στιγμή πριν καν υπάρξει τούρτα. Είσαι αγέννητος. Το α εμπρός από τη γέννηση δε στερεί την υπαρξία. Αγέννητη είναι μια λευκή σελίδα. Μια λευκή σελίδα δύναται να εμπεριέχει ό,τι μπορεί να γραφεί σε αυτή. Το άπειρο μέσα σε μια σιωπή. Αγέννητος είναι ο αέναος ορίζοντας. Τοποθετείς πάνω του τη θάλασσα, τα όρη, τα έθνη και τίποτα δε μολύνει τη διαφάνεια, τη διαύγεια του. Αγέννητος είναι αυτός που ζει χωρίς τη νοσταλγία αυτού που έχει συμβεί. Αυτός που συμβιώνει με την ακαθόριστη αίσθησή αυτού που έχει συμβεί, χωρίς να το γνωρίζει, και μέσω της αίσθησης, χωρίς να το ξέρει, εμπεριέχει το πάντα, εμπεριέχει το Όλο, και εμπεριέχεται σε αυτό.

Έρχεται όμως μια φρικτή στιγμή. Έστω η στιγμή της γέννησης. Όπου ο κόσμος που ζούμε, αυτός ο παράλογος κόσμος, εντυπώνεται καθοριστικά μέσα μας. Μοιάζει σαν καλέμι με σφυρί που μας χτύπησαν με αυτό μέχρι να σπάσουμε. Μέχρι να χωθούν, με συχνότητα χειμάρρια, όλες οι ιστορίες και οι μικροϊστορίες εντός μας. Κι εμείς, στη στιγμή της αδυναμίας μας, στη στιγμή που σπάσαμε, αγκαλιάζουμε τα μη χρηστά εισερχόμενα με μια αγωνία και μια λαιμαργία όμοια με αυτή που αγκαλιάζει τη λέμβο ένας που πνίγεται. Η σελίδα παύει να είναι λευκή. Έστω και ένα γράμμα την περιορίζει στους εφικτούς συνδυασμούς του. Ο ορίζοντας γίνεται χαρτί, ή τείχος. Όσο κι αν σπρώχνεις δεν περνάς από την άλλη.


Εντός μας ένα πληροφοριακό κομφούζιο. Ένας άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει τον βιολογικό κύκλο ενός γορίλα. Μπορεί να γνωρίζει τα χιλιάδες χιλιόμετρα που τον χωρίζουν από το κέντρο της γης. Την πρόταση γάμου που έκανε ο τάδε τηλεοπτικός αστέρας στη δείνα γλάστρα. Ένας άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει το τραγούδι που πρώτευσε στα charts μιας δεκαετίας πίσω. Τους τίτλους της ομάδας του. Πόσα σταγονίδια εμπεριέχει το σάλιο. Όμως, δε μπορεί να γνωρίζει που αρχίζει και που τελειώνει η αγάπη. Τόσες και τόσες πληροφορίες, άχρηστες. Πληροφορίες που μας βραχυκυκλώνουν. Μικροπληροφορίες που καθορίζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, τον τρόπο που υπάρχουμε. Πληροφορίες αχρείαστες που μας καταλαμβάνουν. Κατάληψη. Μας κλέβουν τον τρόπο να αισθανόμαστε. Μπορεί, πληροφοριακά, να γνωρίζουμε τα πάντα. Όμως αυτό το γνωστικό πάντα μοιάζει με αδιαπέραστο συρματόπλεγμα στην ανικανότητά μας να επικοινωνήσουμε το πάντα μέσα απ' την αίσθηση το Τίποτα, τώρα που περισσότερο από ποτέ η αφή είναι ακρωτηριασμένη.

Μας περιορίζουν οι πληροφορίες που, χωρίς να το ξέρουμε, χαράχθηκαν ανεξίτηλα εντός μας. Όλα μονόδρομοι. Υπάρχει μία συνταγή για το κέικ. Υπάρχει ένα εγχειρίδιο για το πως να ερωτεύεσαι. Ένας τροχονόμος ρυθμίζει το εδώ και το εκεί στα όνειρά σου. Υπάρχει ένας χάρτης για την πορεία προς την κοινωνική ανέλιξη. Υπάρχουν δέκα απαράβατες εντολές για να είσαι ευτυχισμένος. Χιλιάδες προκαθορισμένοι τρόποι για να ταξιδεύεις χωρίς ταξίδι. Για να υπάρχεις χωρίς να είσαι. Το είναι γυμνό. Ακόμα και η προσέγγιση της ομορφιάς μπήκε σε ιατρική συνταγή: διάβασε ποίηση, κοίτα τα άστρα, άκου τη θάλασσα, την Άνοιξη, τα πουλιά. Όλα προδιαγεγραμμένα. Όμως μέσα μας πως; Μέσα μας τι; Ακολουθούμε μόνο σαν υπνωτισμένοι επαληθεύοντας το υπαρξιακό μας βραχυκύκλωμα. Τα αδιέξοδά μας είναι αυτοσχέδια.

Η τιμωρία της γνώσης ακλόνητο είδωλο στον καθρέφτη της ανικανότητάς μας να αισθανθούμε. Έσπασε: είναι η τιμωρία του ό,τι συμβαίνει να έχει συμβεί. Η τιμωρία του ό,τι κάνουμε, του ό,τι κάναμε, του ό,τι έχουμε ήδη κάνει να μη μπορεί να γίνει ξανά σαν να είναι η πρώτη φορά...

4 σχόλια:

Evi Avd. είπε...

Το κεϊκ...της μαμάς...αυτο που από μυρωδιά θαλπωρής και μυρίζει προδερμ μετατράπηκε σε βραχνάς και τώρα έβγαλε και μάτια και σε κρίνει.
Δεν μπορείς να το πετάξεις...σε βλέπει η μαμά. Κάπου είναι κι αυτή..σου μαθε κατά γράμμα τη συνταγή.
Την ξέρεις τη συνταγή, πίσω από το πακέτο υπήρχε κι εσύ την έμαθες απ'έξω...Όταν τη λες προσπαθείς ταυτόχρονα να περάσεις το δρόμο απέναντι. Αλλά δεν μπορείς γιατί ο μπαμπάς σου κρατά με αγωνία το χέρι. Να είστε στην ίδια ευθεία, μην τυχόν και περάσεις μπροστα. Περνάς μια τελευταία φορά το δρόμο έτσι, απαγγέλοντας το γλυκερό ποιήμα που σου μάθαν και δέχτηκες να αποστηθίσεις.
Τα φώτα ανάβουν και έχεις καταλάβει.
Το κεικ το ζητάς, έμαθες να στο φτιάχνουν συνέχεια, ακόμα κι όταν με αλάφιασμα νομίζεις ότι το φτιάχνεις αφ'εαυτού.
Αλλά σου χρειάζεται να το πετάξεις. Στο λένε τα μάτια του κεϊκ. Κιας ακούς "αμαρτία να πετάς φαγητό". Τα παιδάκια πεινάνε. Αλλά τα παιδάκια είναι πιο κοντά τώρα.
Τώρα ξέρεις, ανάψαν τα φώτα και τώρα νιώθεις παραπάνω. Θα το πετάξεις κι εσύ. Και θα νιώσεις οτι σκότωσες ένα παιδί, να γεννηθούν τα ανείπωτα παιδιά.

synephilidikos είπε...

Απλώς να πω ότι μου άρεσε πολύ αυτή η εγγραφή.

kioy είπε...

@Evi
Κάτι μου χρωστάς..
Μήπως το κέικ που έφτιαξα πριν από ένα μήνα;
Αλλά εγώ πρέπει να συνεχίσω.
Πως; Να ονειρεύομαι; Πως;
Κάτι μου χρωστάς...
Μήπως το κέικ που έφτιαξα πριν από ένα μήνα;
Όχι δεν το πέταξα. Είναι εδώ. Με μπόλικη σαντιγί. Επίστρωση. Επιστρώσεις. Τυφλότητα. Ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Ναι. Έτσι φτιάχνεται το κέικ.
Κάτι μου χρωστάς...
Δε θυμάμαι τι..
Αλλά εγώ να συνεχίσω. Πως; Τι;
Οι απανήσεις δεν ξέρω που είναι.
Θα τις βρω λέω, τρώγοντας απ' το κέικ που μου ετοίμασες. Που μου ετοίμασα.
Και όλα ακόμα πιο μακρυά..
Όλα εγώ πιο μακριά..
Κάτι μου χρωστάς..
Κάτι μου χρωστάω..

@Synephidikos
welcome

Evi Avd. είπε...

Νέο κεικ, αυτοσχέδιο, κι ας λένε οτι στη ζαχαροπλαστική το παν είναι οι αναλογίες στην ισορροπία του τρόμου...Αυτό είναι το χρέος..;
Να μην απαντήσεις. Να μην απαντήσω. Δεν μπορούμε, ακόμα.
Τρώγοντας από το κεικ. Το φύλαξες ονειρεμένο με επιστρώσεις. Οι επιστρώσεις έσπασαν, τις είδα. Όσο μπορούμε θα φάμε από τη σαντυγί. Θα νιώσουν η μαμά και ο μπαμπάς, δεν πειράζει.
Κοντά μετά και όσο μακριά, ασφαλώς κοντά...Ελεύθερα κοντά. Αισθητά ελεύθερα. Τουλάχιστο έτσι θέλω. Να συνεχίσω; Πώς; Ξανάκλεισαν τα φώτα. Και τα μάτια του κεικ. Και τα αγέννητα παιδιά πήγαν για ύπνο.