The Wizard of Oz

Σκηνοθεσία: Victor Fleming
Παραγωγής: USA / 1939
Διάρκεια: 101'

Ο Victor Fleming το είχε βάλει σκοπό, το είχε βάλει σημάδι και τελικά το πέτυχε! Με δυο ταινίες, την μία πάνω από την άλλη, oscarikων προδιαγραφών. Και όχι μόνο oscaricων αλλά όπως ο χρόνος απέδειξε, ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία του κινηματογράφου. Κατάφερε να αποκτήσει το χρυσό αγαλματάκι! Μιλάω φυσικά για αυτόν εδώ τον περίεργο μάγο και το "Όσα παίρνει ο άνεμος"!

Σε αυτή την ταινία, την πανδαισία του technicolor ο δημιουργός βγάζει όλη την παιδική του αύρα. Απευθύνεται σε όλα τα στρώματα των ηλικιών άλλωστε η ταινία έχει αποδείξει πως οι χρονολογίες δεν έχουν καμία σημασία! Σχεδόν 60 χρόνια έχουν περάσει και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το story απλό, λιτό και γνωστό ως προς άπαντες! Η μουσική είναι αυτή που έπιασε από το χέρι το μιούζικαλ και το έθεσε στην σύγχρονη μορφή. Σε μια ταινία για την οποία δούλεψαν εκατοντάδες συντελεστές!

Αυτό το technicolor απευθύνεται στο όνειρο. Στο όνειρο όπου εσύ βάζεις τους δικούς σου κανόνες. Όπου το μέλλον το πλάθεις εσύ, ως απόλυτος κοσμοπλάστης του μικρού σου αυτού σύμπαντος! Μέσα από την ονειρική εμπειρία της μικρής Dorothy και της αθώας παρέας της ο Victor Fleming αναζητεί τους ορίζοντες του καλού και του κακού. Στην πιο "κλασσική" αναζήτηση! Δίνει πίστη στον θεατή. Και του μαρτυράει ένα μυστικό. Ένα μυστικό που όλοι μοιάζουν να το ξέρουν, μα το φοβούνται λιγουλάκι. Για αυτό μένει αραχνιασμένο και κάτω απ' την "σιδεροποιημένη" ασφάλεια της ρουτίνας. Τα πάντα βρίσκονται μέσα μας, η καρδιά, η αγάπη, η δύναμη, το θράσος, η επιτυχία αρκεί να βρούμε μια αφορμή για να πιστέψουμε... ΄Και οι αποστάσεις του εμφανούς από την αφάνεια είναι πολύ μικρές. Αρκεί να υπάρχει το ερέθισμα...

Σε αυτόν λοιπόν τον αόρατο μάγο, ο θεατής θα ξεναγηθεί μέσα από την Dorothy, τον άνθρωπο ντενεκέ, το σκιάχτρο και τον λεοντόκαρδο σε μια fictionar αλλά γοητευτική πραγματικότητα. Μια γιορτή, και οικοδεσπότες οι γοητευτικού αυτοί παλιάτσοι της ονειρικής ζωής...
Βααθμολογία 9/10

Actrices

Σκηνοθεσία: Valeria Bruni Tedeschi
Παραγωγής: France / 2007
Διάρκεια: 107'

Είμαστε στο 20ο φεστιβάλ. Έχει προηγηθεί το ανυπέρβλητο "Η κυρία της Σανγκάης", το προγραμματισμένο και ελπιδοφόρο "We Own the Night" αντικαταστείται από αυτές τις μάλλον ατάλαντες θεατρίνες.

Σίγουρα κάθε σύγκριση με την προεμφανιζόμενη ταινία θα ήταν άνιση για το Actrices. Όμως η Valeria Bruni Tedeschi που επίσης κινηματογραφεί τον εαυτό της στον πρωταγωνιστικό ρόλο δείχνει να μην έχει αίσθηση του τι κάνει. Η ταινία καταπιάνεται με την αγάπη. Υπερθεματίζει τα δικαιώματα όλων προς αυτή. Κάτι οι σουρεαλιστικές τάσεις, η καλλιτεχνική προσέγγιση, η πάντα "φωτεινή" όπερα αποτελούν ενδείξεις για ένα ευοίωνο film. Όμως μετά το 60' ο έλεγχος χάνεται για τα καλά.

Το story καταπιάνεται με την ζωή της ανέραστης Marcelline(Valeria Bruni Tedeschi). Μιας 40αρας ηθοποιού που επιζητεί τον έρωτα μέχρι να μάθει πως ο κύκλος της γονιμότητας της την απειλεί με αιώνια δύση. Τότε την θέση στις μακαρολογίες της παίρνουν οι προσευχές για ένα παιδί. Γελοίες σκηνές ακολουθούν σε αυτό το θέμα, που την φέρνουν να χτυπάει στεγνή συναισθημάτων πόρτες για γονιμοποίηση! Με κυριότερη σκηνή αυτή που την φέρνει έξω από μια εκκλησία να παρακαλά τον ιερέα για έρωτα! Ενώ από την άλλη την βλέπουμε έτοιμη να βυζάξει ένα ξένο παιδί, που ονειρεύεται να κάνει δικό της. Αναστολές σε όλα αυτά δεν υπάρχουν, ενώ η ταινία μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι.

Σουρεαλιστικά στοιχεία όπως εμφάνιση θανόντων στην ψυχική διάθεση της πρωταγωνίστριας, η μεταξύ τους αυτούσια συνομιλία όπως και με την κοπέλα της οποίας τον ρόλο ενσαρκώνει δηλώνονται τόσο νατουραλιστικά. Και όλα τοποθετούνται στο πρώτο και μοναδικό επίπεδο της ταινίας. Φτηνές σκηνές ανίκανες να προσδιορίσουν το οτιδήποτε. Και αυτό το οτιδήποτε που προσπαθεί να πλασάρει η σκηνοθέτιδα είναι το δικαίωμα όλων στην αγάπη, η οχυρωμένη στον μικρόκοσμο της φύση του ανθρώπου, η θλίψη(μέσω σπαραχτικών σονατών), η απρόσμενη φύση του έρωτα που μπορεί να αναπτυχθεί οπουδήποτε και να υποκινήσει το οτιδήποτε, γίνονται όλα ένας μονοδιάστατος αχταρμάς που προκαλεί δυσφορία. Το finale βρίσκει την αυτοκτονική πρωταγωνίστρια μέσα στο νερό να κολυμπάει προκαλώντας τον χλευασμό!

Μου θύμισε το Πεθαίνοντας στην Αθήνα τόσο ως προς την σύνταξή του όσο και προς το θέμα του, μόνο που ο Παναγιωτόπουλος κράτησε τις σταθερές του, και κατάφερε ένα αξιόλογο για τα ελληνικά δεδομένα αποτέλεσμα. Από την άλλη η Ιταλίδα σκηνοθέτιδα δείχνει να μην αφουγκράζεται αυτό που κάνει, οδηγώντας μας σε μια τραγική παρωδία.
Βαθμολογία 3/10

The Lady from Shanghai

Σκηνοθεσία: Orson Welles
Παραγωγής: USA / 1947
Διάρκεια: 87'

Orson Welles, ο καλλιτέχνης που πειραματίστηκε όσο λίγοι με την αποτύπωση των χώρων στο κάδρο. Εισήγαγε ακλόνητες τεχνικές, όπως το βάθος πεδίου, και θεμελίωσε τα νοήματα με τις πλέον καινοτόμες γωνίες λήψης! Με τον ίδιο τρόπο φέρεται σε αυτή την diva από την Shanghai κάνοντας σπουδαίο cinema!

Στα της υπόθεσης αυτό το noir πραγματεύεται την τρέλα, την απληστία των ανθρώπων όταν βρεθούν στο μέσο εκείνο που απαγορεύει, αλλοιώνει και φθείρει το περιεχόμενο και την φύση τους. Εύστοχα καταλογίζει στο μέσο αυτό στην φιλοδοξία αλλά και στον κορεσμό του χρήματος. Επίσης, πραγματεύεται την παγίδα της femme fatale που σκορπά έλξη με το ερωτεύσιμο άρωμα της. Ένα άρωμα που δεν αφήνει περιθώρια. Ερωτεύσιμο και έτοιμο να πλανήσει ακόμα και άγιο!

Το σενάριο λοιπόν περιλαμβάνει: έναν διάσημο ποινικολόγο, τον Arthur Bannister(Everett Sloane) ο οποίος πληροφορημένος από την γυναίκα του Elsa Bannister(Rita Hayworth) την σωτήρια πράξη ενός άντρα, του Michael O'Hara(Orson Welles), προς αυτή, αποφασίζει να κάνει τον τελευταίο πλούσιο. Έτσι του παραδίδει πρόταση εργασίας για την πολυτελή τους κρουαζιέρα. Ωστόσο μια μυστηριακή ερωτική ατμόσφαιρα πλανάται μεταξύ του Michael και της Elsa. Η κρουαζιέρα ξεκινάει, και αναχωρεί προς διάφορους σταθμούς. Ο Michael ακολουθεί πιστά την Elsa. Την δικιά του Rozalie. Ο οποίος όντας μεθυσμένος δεν μπορεί παρά να ονειρεύεται, και να καταβροχθίζει τις λέξεις της αγαπημένης του. Το ζευγάρι έρχεται πιο κοντά. Τα μάτια του πληρώματος διασταυρώνονται διαρκώς με αυτά των ηρώων υποδηλώνοντας μια αλλόκοτη και ταυτόχρονα άγνωστη πλοκή, ενώ ο Arthur παίζει τα δικά του χαρτιά! Το μόνο που μένει πλέον είναι να δούμε ποιος κρατάει την βελόνα αυτού του υφάντρου. Στο τραπέζι πέφτει μια αλλόκοτη συμφωνία που προσφέρει στον Michael 5000 δολάρια. Και γύρω από τους παράξενους φονικούς όρους της εξελίσσεται μια σειρά από ανατροπές. Ανατροπές που κουβαλούν την φαντασία της νουβέλας του Sherwood King, και οδηγούν τον θεατή στα πλέον ευφυές σκιρτήματα του άρτιου σεναρίου. Οι τίτλοι τέλους τελικά πέφτουν και βρίσκουν τους "καρχαρίες" κουρελιασμένους να τρέφονται ο ένας από το αίμα του άλλου, ο ένας από την ζωή του άλλου. Μέχρι την τελική αλληλοεξόντωσή τους...

Ο Orson Welles διευρύνει τους ορίζοντες του noir. Διατηρεί την λαϊκή του φύση, πληρώντας το συμβόλαιο με το κοινό του! Από την άλλη χρήζει σαν πρωταρχικό στοιχείο τον αψεγάδιαστο στοχασμό γύρω από τον κορεσμό, την αλαζονεία και κυρίως την διαφθορά του χρήματος! Και όλα αυτά με τις "φιλάρεσκες" και γοητευτικές τεχνικές του με την κάμερα. Η εκθαμπωτική Rita Hayworth είναι ξαπλωμένη και το πολυπόθητο δέρμα της λούζεται τον ήλιο, ενώ η κάμερα διαγράφει κυκλική τροχιά δηλώνοντας το κέντρο ενός κόσμου που κινείται γύρω της. Περίτεχνες γωνίες λήψης που ανυψώνουν και καταρρίπτουν τα είδωλα του κοσμοπλάστη Orson Welles. Ενός κόσμου όπου ο θεατής δεν έχει παρά να υποκλιθεί! Τέλος, το κλείσιμο στο δωμάτιο με τους "τρελούς" καθρέφτες. Καταρρίπτοντας την δήλωση για την μοναδική φύση του ανθρώπου με τον πλέον απτό τρόπο. Παράφρονες φιγούρες που φλερτάρουν με το θάνατο ως την τελική πτώση. Σε μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις στην ιστορία του cinema. Αυτά είναι λίγα από τα εντυπωσιακά skills του μεγάλου σκηνοθέτη!

Το Cast εγγυείται το αποτέλεσμα. Η εκθαμπωτική Hayworth, το αντισυμβατικό θήραμα Welles και οι υπόλοιποι καλοκουρδισμένοι στο σενάριο τρέφουν με saspens τον θεατή και απογειώνουν το noir σε πλούσιας προέλευσης ταινία!
Βαθμολογία 9,5/10