Taxi Driver

Σκηνοθεσία: Martin Scorsese
Παραγωγής: USA / 1976
Διάρκεια: 113'

Ας το τλμήσουμε! Συνάντηση Scorsesse, De Niro, Foster στο ραντεβού με την επιτυχία και μια κούρσα άκαμπτη στο χρόνο! Αυτό το ταξί πάει παντού, λιτό και απλό προσαρμόζεται για όλο τον κόσμο!

Ο Martin σκηνοθετεί ξανά τον οργισμένο Τράβις( Robert De Niro). Ο ήρωας του υποδύεται έναν ταξιτζή ενεργό παρατηρητή σε όλη την εμβέλεια της πόλης. Μέσα από αυτόν και τον κόσμο στα μάτια του παρατάσει τα αποβράσματα μιας πόλης που προκαλούν δυσωδία σε όποιο υγιή κύτταρο εγκεφάλου έχει απομείνει. Ο Τράβις, πεζοναύτης στο Βιετνάμ, προσπαθεί να βάλει την ζωή του σε τάξη. Ο αγνός έρωτας με την Betsy(Cybill Shepherd) βρίσκει σε αδιέξοδο χάρις των ακατέργαστων ικανοτήτων για φλερτ απ' τον αυθόρμητο ήρωα. Τώρα προσπαθεί να βάλει εκ νέου σε μια ροή τη ζωή του γίνοντας ο τιμωρός των λερωμένων, διεφθαρμένων πεζοδρομίων και των συνηθειών των ανθρώπων. Μια ταινία πάλι εστιασμένη στο εξωτερικό γεγονός που όσο την ξύνεις μάλλον ανακαλύπτεις το μεγαλείο μιας αριστουργηματικής δομής στα ενδότερα θεμέλια της.

Ο απόστρατός Τράβις έχει ζήσει τον κόσμο όσο λίγοι. Πεζοναύτης σε μια κτηνωδία, στη φρίκη της ανθρώπινης ύπαρξης, τον πόλεμο. Όλη αυτή η γνώση συσωρεύεται εντός του και αδύνατον να βγει,τον βασανίζει με υπόγειες διαδικασίες. Αυπνίες, άγχος στο προσκήνιο μιας διαδικασίας που πλήγει τον άνθρωπο για τα βρώμικα συμβάντα που γύρω του διαδραματίζονται. Αποβράσματα που κατοικούν στους δρόμους και τις πλατείες φημώνοντας την ελευθερία χιλιάδων φοβισμένων ανθρώπων. Αποβράσματα που διαμορφώνουν τις καταστάσεις, αφανίζουν την ηθική και οδηγούν παραφύση μια κοινωνία που δειλιάζει να αποκαλυφθεί. Όλη αυτή η γνώση συσωρεύεται, η ηθική πονοκεφαλιάζει και απ' την άλλη πιέζει η βιάιη τάση για προσαρμογή σε έναν κόσμο που καθόλου δεν του ταιριάζει. Το ανακαλύπτει όταν τα συναισθήματα του για την αγνή κοπέλα των ωραιοποιημένων εκκρίσεων του μυαλού του βρίσκουν αδιέξοδο. Κοιτάει μπρος και ύστερα κοιτάει πίσω. Συνηδητοποιεί τον λόγο που η μοναξιά του ήταν η πιο πιστή του ερωμένη. Καταλαβαίνει πόσο διαφορετικός είναι. Και τώρα ξέρει. Πως ότι και να δει μπροστά του δεν θα ναι όπως παλιά. Τα ίχνη του στον χρόνο έχουν άλλη γεύση από αυτά που ακολουθούν. Γιατί η γνώση τον οδηγεί στην μοναδική του κατεύθυνση. Στο αληθινό του πρόσωπο, αυτό θα είναι και η προσαρμογή του στην κοινωνία. Η τιμωρία των κακών. Γιατί η βροχή που περίμενε να ξεπλύνει τα πάντα δεν ήρθε ποτέ. Η ανάγκη του να φανεί σε κάτι χρήσιμος θα πιαστεί σαν χειρολαβή από ένα παγιδευμένο κορίτσι που δειλά του 'χε βοηθήσει τότε βοήθεια. Αυτή η τάση του για εξιδανίκευση του κόσμου θα θεοποιήσει την μορφή του στον χάρτη του(Και πέφτει η ατάκα "Are you talking to me?"). Θα πείσει τον εαυτό του πως είναι κάτι ανώτερο και πως για αυτό δουλεύει. Και όλα αυτά τα μοναχικά συναισθήματα και οι πνιγερές σκέψεις ζητούν εκτόνωση. Και θα την βρουν... Όπως μαζί θα βρει τον εαυτό του...

Σαφή νύξη και για το πολιτικό σύστημα της απάθειας απ' τον Scorsese, με πολιτικούς που "κλείνουν" τα αυτιά στο λαό και μετάτρέπουν το στομιό τους πηγάδι εύγλωτων λόγων. Παντελής έλειψη μέτρων σε μια ελειματικής συνείδεισης κονωνία, στην ταινία που ακολουθεί την συμπεριφορά και αναδεικνύει τα ερεθίσματα που δέχεται από την πραγματικότητα μετουσιόνοντας τα σε μη αναστρέψιμες πράξεις. Το σινεμά του μεγάλου σκηνοθέτη για άλλη μια φορά λιτό και απλό, άκρως διασκεδαστικό. Κορυφώνει την σκέψη καθώς αυτοκορυφώνεται στο στοχασμό του, παρακολουθώντας με πειστικότητα το άτομο!

Σπουδαίες ερμηνείες κυρίως απ' τον Robert De Niro και την 14χρονή τότε Jodie Foster, αλλά και από τα υπόλοιπα ονόματα του cast.
Βαθμολογία 8,5/10

Aleksandra

Σκηνοθεσία: Aleksandr Sokurov
Παραγωγής: France / Italy / Russia / 2007
Διάρκεια: 90'

Συνεχιστής της Ρωσσικής παράδοσης για άλλη μια φορά, με το δικό του πρωσοπικό ύφος ο μεγάλος Sokurov κάνει άλλη μια μεγάλη ταινία,ο άνθρωπος πρωταγωνιστής, και εμείς απλά ακολουθούμε στη μεθυστική του γραφή.

Κάποια στιγμή όλα τελείωνουν, μένουμε πίσω απ' την αυλαία και δεν έχει σημασία αν του κοινού οι ιαχές ή τα γιουχαρίσματα τρυπάνε τα αυτιά μας, σημασία έχει η δική μας ενδοχώρα. Όχι ως προς το γεγονός που συντελείται,αλλά ως προς τον κόσμο της σκέψης, ως προς τα συναισθήματα. Ο κόσμος μας μέσα στον κόσμο των άλλων και το τι γίνεται μετά. Γιατί κάπου εκεί στο γεγονός, στεγνά πρωταγωνιστώντας σε αυτό, δίχως συνείδηση, δίχως χάρτη, δίχως αρχή και τέλος, ο "άνθρωπος" ψύχεται, γίνεται και αυτός ένα με τον πάγο που τον περιβάλλει και δεν μπορεί να δει το καλό, το σωστό, το λάθος. Η πυξίδα απομαγνητίζεται και μαζί της κάθε απόφαση σκουριάζει.

Κάπως έτσι, ίσως και χωρίς καμία σχέση, μας τα λέει ο Sokurov. Άλλωστε τα νοήματα ίσως παραμερίζονται ως προς την καθολικότητα τους, όταν πνίγουν τον καθένα στις αισθαντικές εμπειρίες που ζει, υπό την κινηματογραφική αντίληψη αυτού του σκηνοθέτη. Ο πόλεμος έχει τελειώσει, οι στρατιώτες βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση των ιχνών του αόρατου εχθρού. Τελικά ο εαυτός τους είναι ο ίδιος τους ο εχθρός. Έξω απ' το στρατόπεδο οι άνθρωποι πονάνε, πεινάνε, μα ξέρουν τι λέξη "καλοσύνη". Και ας στον κόσμο των άλλων δε μπορεί να επιφέρει τίποτα, δίνει σε αυτούς την ζεστασιά στην καρδιά τους, μια στιγμή λύτρωσης. Κάπου εκεί λοιπόν τοποθετεί ο σκηνοθέτης την πρωταγωνίστρια του Alexandra(Galina Vishnevskaya). Η Alexandra είναι η γιαγιά ενός αξιωματικού, του οποίου η απουσία την έστρεψε στο στρατόπεδο για να τον επισκεφτεί στο συμβολικό αυτό σενάριο του Sokurov. Η Alexandra είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα, που κρατάει στα μάτια της όσα έχει η καρδιά της. Έχει διατηρήσει την καλοσύνη της, την δυνατότητα της να διακρίνει να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος(όχι τόσο στενά όσο ακούγεται), να βλέπει τον κόσμο, να χάνεται μέσα απ' τον κόσμο των άλλων ανθρώπων. Σταθερή γυρνοβολάει στη ζωή του στρατόπεδου, μιλάει με όλους, μα κρατάει την προσωπική αλήθεια της φυλαχτό. Και εκεί, μες στο στρατόπεδο ο Ρώσσος καλλίτέχνης δημιουργεί τα αινιγματικά πορτραίτα των στρατιωτών με ατμόσφαιρες μυστηριώδες διάχυτες στον αέρα. Που με την επίμονη και επίπονη ματιά τους αναζητούν ίσως τον οδηγό σε έναν άνθρωπο που μπορεί να ζει. Στην Alexandra που ο σκηνοθέτης βρήκε την μούσα του και μπόρεσε να εκμαιεύσει από τους στρατιώτες τα απομακρυσμένα απ' την ψυχή τους κίνητρα, θέλητρα σε τυφλές συμπεριφορές.

Άλλη μια σπουδαία ταινία, αυτή τη φορά σε μια πιο διαλεκτική παρουσίαση, με στενότερες πινελιές ζωγραφικής και ποιήσης(άλλωστε η φρίκη του πολέμου το υπαγορεύει), με σπουδαίες καλλιτεχνικά εικόνες και σκηνές, με την πάντοτε προσωπική, αυθεντική, μοναδική υπογραφή του Sokurov. Ενός καλλιτέχνη που δεν δειλιάζει να μένει ασυμβίβαστος, να δημιουργεί τα οράματα της δικής του ενδοχώρας και να τα παρουσιάζει σε όσους θέλουν να τον ακολουθήσουν. Μακρυά από στερεότυπα και κώδικες που υπαγορεύει ο κόσμος, η ροή των πραγμάτων.
Βαθμολογία 8/10

The Simpsons Movie

Σκηνοθεσία: David Silverman
Παραγωγής: USA
Διάρκεια: 87'

Το πρώτο μεγάλο, κινηματογραφικό Simpsons Movie κατέφθασε! Ο David Silverman παρουσιάζει την αγάπη του στο πανί με πλοκή που κρατάει και μπολιασμένη ως τη ρίζα κύματα χιούμορ!

Στα της υπόθεσης! Η ταινία τοποθετείται στον βουρκότοπο του Σπρίνγκφιλντ, όπου η αδιαφορία του λαού και ένας αριθμός ασυνείδητων καταπατητών της φύσεως συνθέτουν την παρουσία τους επιβλαβή για ολόκληρη την κοινωνία. Ο παππούς Simpson σε μια κατάσταση επιφοίτησης εντός της εκκλησίας προβλέπει την οικολογική καταστροφή που θα ακολουθήσει, η κόρη του Marge, μητέρα Simpson, προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τον λόγο του ενώ η κάμερα επιμένει στον πατέρα Simpson, Homer, αποκαλύπτωντας την υπέρτατη μορφή εγωισμού, χαζομάρας και ελαφροσύνης μέσα από απλαυστικές σκηνές γέλιου. Ο γιος Simpson, Bart, έχει ανάγκη για τον πατρικό ανταγωνισμό, να αποδείξει τις δυνάμεις του ως το παιδί που βιάζεται να μεγαλώσει, ωστόσο έχει κρατήσει μέσα του την παιδική αγνότητα του και έχει ανάγκη μιας οικογενιακής θαλπωρής που δε μπορεί να του προσφέρει η τρελό-οικογένεια Simpson, για το λόγο στρέφεται στην γειτωνική χριστιανικών ηθών οικογένεια. Η κόρη Simpson, Liza, περνάει την εφηβεία της, συγκλονίζεται απ' το μέγεθος που μπορεί να επιφέρει η οικολογική καταστροφή προσπαθεί να κινητοποιήσει τον κόσμο και ταυτόχρονα ερωτεύεται ένα γοητευτικό σηνομήλικο της αντίστοιχού ύφους και προβληματισμών! Εκεί γίνεται η παρέμβαση της πολιτικής, μιας εξουσιολαγνικής πολιτικής που στο τιμόνι της έχει ασήμαντους ανθρώπους σε σημαντικές θέσεις, και εν τέλη καυτηριάζεται από τον Silverman με απόλυτα έγκυρους διαλόγους! Τα μέτρα επουλώνουν τα περιβαλλοντικά πλήγματα, μέχρι που ο Homer σε μια πράξη ασυνειδησίας και απερισκεψίας αδειάζει τόνους περιττωμάτων στη λίμνη της πόλης! Η εξουσία αυτή τη φορά όντας απάνθρωπη και αντιμετωπίζοντας τα θέματα με γνόμονα την επιβολή δύναμης φυλακίζει κάτω από έναν θόλο όλη την πόλη. Έπειτα όλοι κυνηγούν τον Homer, και όλη η οικογένεια βρίσκει διέξοδο στην μακρινή Αλάσκα! Όταν η οικογένεια πληροφορείται τα σχέδια της κυβέρνησης για εξαφάνιση της πρώην πόλης της σπεύδει για βοήθεια! Εξαιρουμένου του Homer που πεισματικά, ξεροκέφαλα αρνείται να απαχωρηστεί την βολή του! Μέχρι που ΄θα του επιβληθεί η συνείδηση με βιαίες εσωτερικές διαδικασίες και θα προσπαθήσει να διορθώσει τα πράγματα ζητώντας εξιλέωση για όσα προηγήθηκαν!

Η ταινία διαθέτει μια πλοκή επαρκή, που καθοδηγεί το μυαλό του θεατή. Πλοκή που καλύπτει κάθε στιγμή τον πατέρα Homer, με τα υπόλοιπα πρόσωπα να έχουν περιορισμένο ρόλο, κυρίως υποστηρικτικό προς την ταινία. Διαθέτει ευχάριστες κωμικές πινελιές οι οποίες συνδέονται άμεσα με το νόημα αλλά και την εξέλιξη της ταινίας(νομίζω πως αυτό είναι το βασικότερο, καθώς σε παρόμοιου ύφους ταινίες παρατηρούμε ανεύ λόγου και ουσίας γελιότητες). Έντονη κριτική κατά της πολιτικής αλαζονείας και ψυχρότητας. Χριστιανικές αναφορές και παρουσίες. Και όλα αυτά στεγασμένα κάτω απ' το επίκαιρο οικολογικό πρόβλημα!

Νομίζω πως πρόκειται για μια ευχάριστη επιλογή, και προσφέρεται για μιάμιση ώρα ξεγνοιασιάς και ευφύης ψυχαγωγίας. Βαθμολογία 7/10