Pastoral: To Die in the Country (Shuji Terayama)

Ονειρεύτηκα ότι ήμουν μικρό παιδί. Κι ότι τα φυλούσα σ' ένα νεκροταφείο. Κάθε λίγο φώναζα, ρωτούσα, "έτοιμοι;". Κι όταν τ' άλλα παιδιά μου απαντούσαν, τότε έλυνα τα μάτια μου και πήγαινα να τα γυρέψω. Μα πίσω από τους τάφους τα παιδιά μεταμορφώνονταν σε νεκρούς-μεγάλους.
Έτριβα τα μάτια μου για να τους προσέξω πιο καλά. Παρατηρούσα ότι αυτοί οι νεκροί δεν είχαν αλλάξει καθόλου. Είχαν παραμείνει ακριβώς όπως ήταν τη στιγμή που είχαν πεθάνει. Κανένα σημάδι γήρανσης, κάνενα σημάδι χρόνου. Τότε σκέφτηκα πως υπάρχει ένας κόσμος, όπου δεν έχεις παρελθόν, όπου δεν έχεις μέλλον, και που για να ζήσεις το παρόν σου καλύτερα αρκεί να πεθάνεις στη "σωστή" ώρα.
*
στα δεκατά έκτα γεννέθλια σου θα σου πάρω το πρώτο σου τραίνο
μα είσαι ήδη ογδόντα τρία και το 16 αργεί

θυμάμαι στα είκοσί σου αγόρασες ένα ρολόι
θα μπορούσα να μιμηθώ καλά τα τραίνα
μα όχι την ιδιοτροπία του ρολογιού

ανήκω πάντα στις αναμνήσεις μου
γιατί εκείνες ξεγελάνε τον χρόνο
*
μητέρα μου
τώρα που πέθανες
πώς θα σε σκοτώνω
στ' όνειρό μου

Shuji Terayama ποιήματα

*

Όταν ήμουν παιδί

Μιμούμουν καλά

τα τραίνα

Ήξερα ότι υπήρχε το τέλος του κόσμου

αλλά μονάχα στ’ όνειρό μου

 *

Στα ποιήματά μου

υπάρχει πάντα ένα τραίνο,

και πιστεύω

ότι εσύ βρίσκεσαι σ’ αυτό το τραίνο -

που εγώ δεν μπορώ να φτάσω

μόνο να το κοιτώ απ’έξω

λυπημένα.

 *

Ανάβοντας ένα σπίρτο

για μία στιγμή

κοιτώ τον ομιχλώδη ωκεανό

μπορώ να βρω εκεί μία γή

για να αφιερωθώ?

 *

Ανέπνεα

από κοινού

με μια γκαστρωμένη αγελάδα

που περίμενε τη σειρά της

για να σφαχτεί

*

Ένα δέντρο 

δεν είναι ιστορία

αλλά μνήμη.

Ένα πουλί

δεν είναι μνήμη

αλλά αγάπη.

Τα γεννέθλια κάποιου

δεν είναι μια εμπειρία,

αλλά μέρος του παραμυθιού

*

σταθερά σημαδεύω

με το όπλο μου

ένα σπουργίτι στην οροφή

που ίσως είναι

η μητέρα μου

έχοντας πυροβολήσει

ένα περιστέρι

που ίσως είναι ο θεός μου

επιστρέφω σπίτι

με την κάννη καπνισμένη

για τον ερχομό

ενός μικρού πουλιού

πεθαμένου πια

υπάρχει ένας κήπος

στο κεφάλι μου

*

Σηκώθηκα απ’ το τραπέζι

πήγα να κλείσω την πόρτα,

ένα μικρό πουλί τραγουδούσε εκεί έξω-

κάθισα ξανά πίσω

η λάμπα έφεγγε αχνά στο πρόσωπό μου...

 ανοίγοντας την εφημερίδα,

ζεσταίνοντας νερό-

μένουμε και οι δύο σιωπηλοί

Τον Οκτώβρη

το κορίτσι σύντομα θα γίνει μητέρα

τυλίγει το μαλλί στο κουβάρι που είναι η γη-

 αυτή είναι η ιστορία των ανθρώπων

ο ήλιος δύει

Μένω καθηλωμένος στην καρέκλα μου

*

Η θλίψη,

ένα φρούτο που ωριμάζει

στην παλάμη μου-

Δεν θα το δώσω

σε κανέναν.

*

Παίρνοντας την πρώτη ρουφηξιά

από το πρωινό μου τσιγάρο

τα φτερά 

απ’ ένα θαλασσοπούλι

χτυπάνε την καρδιά μου

Σημείωση: φωτογραφίες The Cage, The Trial, Video Letters

Meikyû-tan

Σκηνοθεσία: Shûji Terayama
Παραγωγής: Japan /1975
Διάρκεια: 17

  "Δεν είναι τόσο άσχημα

στον λαβύρινθο δίχως μίτο,

όσο μ' έναν μίτο

δίχως λαβύρινθο."

Χανς Κούντσους

Η στάθμη της θάλασσας είναι το παράθυρο απ' όπου μπαίνει το φως. Δεν έχω ξεχάσει το πρόσωπό σου. Τα κύματα που σκορπάνε τις αντανακλάσεις της χαράς, τα κύματα που διάλεξαν να σπάσουν επάνω μου μια συστάδα αποχωρισμών. Σε ξαναβρίσκω πιο φωτεινό. Όλες οι πύλες ανοίγουν προς τα μέσα, όπως στο όνειρο η όραση, όπως στο αρνητικό βουβό της μουσικής.

Ακολουθώ τα βήματα σου, μέχρι να πάμε σ' αυτό το δίχως ήχο βήμα, όπου η λήθη σιγά σιγά ανθίζει.

Κάπου σε έχω δει. Αναγνωρίζω τον τρόπο που κοιτάς τα πράγματα που δεν υπάρχουν. Είσαι η απόσταση του βλέμματος μου απ' αυτό που κοιτώ, όταν κοιτάζω όσα διαλύθηκαν και είναι εδώ για να μας χωράνε καλύτερα. Μου είχες πει τ' όνομά σου. Τώρα το ξέχασα. Τώρα σε βρίσκω σ' αυτό το πρόσωπο που απαλλάχθηκε από το βάρος του να υπάρχει. Στάσου εκεί, και σε παρακαλώ να τρυπώνεις βαθύτερα.

Σ' αγαπάω σημαίνει χάνω το φως μου καλύτερα.

Τρέχοντας επιβραδύνω τον κόπο. Η γη είναι ένα ακόμα περαστικό όνειρο. 

Την ομορφιά τη συναντάμε ξανά και ξανά, παλίνδρομα, όπως την αναπνοή, όπως το οπτικό απροσδιόριστο που επιστρέφει. Μα όταν την ανταμώνουμε δε μπορούμε πια να διαχωριστούμε. Ό,τι κινείται δε μιλάει για θάνατο.

Όχι άλλους καθρέφτες. Χρειάζομαι πέρασμα, όχι ανταπόδωση. Κι αν δεν σε πήρα μαζί μου, ήταν γιατί σ' έβρισκα σε κάθετι που σ' αγνοούσε.

Το τελευταίο όνειρο χάθηκε, μα είχε χέρια και μας τραβούσαν προς τα κει, προς αυτόν τον αργό όλο φως χαμό του.