Runaway Jury

Σκηνοθεσία: Gary Fleder
Διάρκεια: 127'
Παραγωγής: Η.Π.Α/2003

Ο Gary Fleder έχωντας το οπλοστάσιο του γεμάτο απο ηθοποιούς με δυνατές ερμηνείες, John Cusack(στο ρόλο του Nicholas Easter),Gene Hackman(στο ρόλο Rankin Fitch), την Rachel Weisz(σαν Marlee) το βαθύγλουτο όνομα του Dustin Hoffman( που κατ' εμέ πάντως στη συγκεκριμένη τανία κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα) και ένα αξιοπρόσεκτο group β-ρολίτων να συμπληρώνουν το cast μεταφέρει τη best seller νουβέλα του John Grisam σε κινηματογραφικά πλάνα.
Η ταινία πρόκειται για ένα καλοκουρδισμένο film μυστηρίου που ακολουθεί τις συνηθισμένες συνταγές. Έντονες ανατροπές, σκούρος φωτισμός ώστε ο θεατής να εκλαμβάνει τα άκρως απαραίτητα, ένα κατεβατό απο διαλόγους που απ' την μία αποπροσανατολίζουν τον θεατή ενώ απ' την άλλη απαιτούν την προσοχή του και εντείνουν το μυστήριο!
Στα κάπως αλλιώτικα απ' τα κοινά μονοπάτια βλέπουμε ένα ακόμα πιο έντονό φάσμα ανατροπών,σκηνές πειθαρχημένες και προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις της ταινίας, βλέπουμε μια σειρά απο πιο προχωρημένους όρους που κάνουν τον θεατή να αισθάνεται κάπως "άβολα" , ένα παραμυθένιο happy end που η διάσταση του ΄"δίκαιου" αποτελέσματος είναι τελικά τόσο έκφυλο όσο θα 'ταν ένα άδικο τέλος διαφθοράς.
Στα της υπόθεσης επιλέγεται η πεπατημένη οδός με μια καλή ενάγουσα, με έναν καλό δικηγόρο(αν και βρίσκεται σε έναν κλάδο που βρωμάει διατηρεί το αίσθημα της ηθικής) το οποίο κατ' εμέ δεν αποδίδει τελικώς ο Dustin Hoffman, με χαρακτηριστική σκηνή αυτή που κλονίζεται η πίστη του, την οποία και δεν αποδίδει. Στον αντίποδα υπάρχουν οι κακές ισχυρές βιομηχανίες όπλων και οι δικηγορικοί εκπρόσωποί τους!
Για μένα ο Gary Fleder στέκεται τυχερός με τον Hackman στο ρόλο του κακού να καθηλώνει από την αρχή, και του John Cusak που καλείται να ερμηνεύσει τον ρόλο μυστήριο που προωθεί το δραμματουργικό κομματι αλλά και την εξέλιξη της πλοκής, καταφέρνουν να κρατάνε στο έπακρο το ενδιαφέρον του θεατή.
Μια ταινία που είναι καλή πρόταση σε όσους αρέσουν αυτές του μυστηρίου αλλά δε μπορούν να ξεπεράσουν τα φράγματα του συνηθισμένου τελικώς!
Βαθμολογία 7/10

Man cheng jin dai huang jin jia-curse of the golden flower

Σκηνοθεσία: Yimou Zhang
Διάρκεια: 114'
Παραγωγής: Hong Kong-China/2006

Τι να πει κανείς για αυτή την ταινία και την διαρκής παρακμή του Yimou Zhang?
Μετά απο μια σειρά καλών ταινιών, όπως του Ήρωα, των Ιπτάμενων στιλέτων(τα οποία ok ταλαντευόντουσαν στην μετριότητα αλλά και στην επιτυχία) έρχεται μια ταινία "η κατάρα του χρυσού λουλουδιού" με έναν τίτλο που προοικονομεί τις κατάρες που θα αντικρύσει ο εν λόγω σκηνοθέτης για την ταινία του αυτή.
Στα τεχνικά κομμάτια ο Yimou κάνει το ίδιο σενάριο, με μια πλεκτάνη που καλείται σιγά σιγά να αποκαλύψει...
Μόνο που αυτή τη φορά δε χρησιμοποιεί τις σκηνές ως ένα διαρκή μέσω μύησης του θεατή στο μυστήριο, αλλά ως έναν διαρκή βομβαρδισμό ανούσιων εφέ σε αιματοχυμένες σκηνές χωρίς φαντασία!Το μυστήριο αποκαλύπτεται αποκομμένα χωρίς κάποια ομοιογένεια και τελικώς χωρίς να εμπερυστατώσει πλήρως την πλεκτάνη!
Στα σχέδια του Yimou Zhang είναι να δώσει λίγο χαρά στον "λιγούρη θεατή" αποκαλύπτωντας διαρκώς τα μπούστα των πρωταγωνιστών και μη Li Gong,Man Li των οποίων το μέγεθος των μαστών τους δε δείχνει ναεναρμονίζεται με το μέγεθος του ταλέντου τους!
Έτσι ακολουθουν μια σειρά απο αμφιλεγόμενα πλάνα στο παλάτι τα οποία στοχεύουν σε ατμόσφαιρα Κινέζικής κουλτούρας(σε συνδυασμό με τα απλοϊκά ηχητικά εφέ) που εν τέλη διαμορφώνουν μια ατμόσφαιρά-μπουρδέλο!
Τα δραματουργικά στοιχεία προωθούνται στα κομβικά σημεία με άκρη γελιότητα(χαρακτηριστικό πλάνο η δολοφονία του μεγαλύτερου αδερφού απ' τον μικρότερο), όπως αυτό είναι και το συναίσθημα που δίνεται στον θεατή με τις διαρκής μάχες για το τίποτα!
Το μόνο θετικό που μπορεί να προσαφτεί σε αυτή την ταινία έιναι η πηγή φαντασίας που δείχνει να κατέχει ο εν λόγω σκηνοθέτης την οποία όμως τελικά χαραμίζει...
Ενω μπορούμε να πούμε και πως η πρώτη μισή ώρα είναι αποδεκτή!
Βαθμολογία 3/10

Croupier

Σκηνοθεσία: Mike Hodges
Διαρκειά: 94
Παραγωγής: Γαλλία-Αγγλία-Γερμανία-Ιρλανδία/1998
"No more bets please!"
Πρόκειται για μια προσωποκεντρική ταινία με τον φακό να ααναδιπλώνει τον χαρακτήρα, τις σκέψεις, τη ζωή ενός συγγραφέα-κρουπιέρη. Τον ρόλο αυτό αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας ο καθηλωτικός Clive Owen στο ρόλο του Jack Manfred.
Η ταινία εξ αρχής ξεδιπλώνει τη δυστοκία του ήρωα να βρει θέμα που να μπορεί να εκδόσει και σιγά σιγά η νέα του ζωή(αυτή του κρουπιέρη) τον κάνει να χτυπήσει φλέβα χρυσού όσο αφορά τις εμπορικές εισπράξεις χωρίς ποτέ να διευκρινίζεται το ποιοτικό του περιεχόμενο.
Το σενάριο είναι καλά υποστηριγμένο, χωρίς κενολογίες με σοβαρότητα και μια ιδιαίτερη δυναμική. Ο ήρωας δίνεται σαν ένας αποσταιοποιημένος απ' τον κόσμο άνθρωπος, και αυτό προβάλλεται ως το μοτίβο της εσωτερικής επιτυχίας. Πράγμα που συμφωνούμε, ο κόσμος φθείρει, αλληλοτσακίζεται και στα τσακισμένα μέρη μένουν μόνο οι δυνατοί, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ταινία!
Το προσωπικό μου ερώτημα είναι και ποια είναι η επιτυχία, πέρα απ' το πολύ σημαντικό αίσθημα ολοκλήρωσης ότι τα κατάφερες, αν δε μπορείς να την ακουμπήσεις κάπου εσωτερικά, συναισθηματικά να τη μοιραστείς ώστε να μετουσιωθεί σε κάποιες στιγμές ευτυχίας? Έτσι η ταινία κατ' εμέ αυστηρά τοποθετείται στο περιβάλλον της πιάτσας και προβάλει ένα στερεότυπο για το πως μπορείς μέσα σε όλους αυτούς να σαι συ που θα τους κοιτάς από πάνω!
Τεχνικά τώρα. Ο Mike Hodges με ψυχρά πλάνα μεταφέρει το χρώμα της καθημερινής ρουτίνας ενός κρουπιέρη στο φάσμα των απρόσωπων σχέσεων. Έτσι δημιουργεί μια πολύ μοναχική ατμόσφαιρά με άκρως επιτυχία έχωντας σε αυτή του την προσπάθεια ένα πολύ σημαντικό όπλο στη μηχανή του τον Clive Owen, ο οποίος εκφράζει απόλυτα την εσωτερική μοναχικότητα. Για να μη παρεξηγηθούμε, δε μιλάμε για ασκητισμό, αντίθετα μιλάμε για έναν άνθρωπό ενεργό μέρος του κόσμου, με επαφές - ερωτική ζωή, μα να μη δίνει σε κανέναν τον εαυτό του(χαρακτηριστική σκηνή ο θάνατός της ερωμένης του που απλά του φέρνει πρόσκαιρα κάποιες τύψεις χωρίς να τον αγγίξει εσωτερικά), συμμετέχει αλλά δε παίζει, όπως ακριβώς ένας κρουπιέρης...Αυτή η συμπεριφορά δίνει και τίτλο στην ταινία.
Για μένα μελανό κομμάτι μα πολύ μελανό, κατάμαυρο λέμε είναι το τέχνασμα με την αφήγηση.Αναγνωρίζω τη δυσκολία Του Mike Hodges να δώσει τις λεπτές μαθηματικές ισορροπίες της σκέψης του πρωταγωνιστή με το φακό καθως έχει δημιουργήσει ένα αποστασιοποιημένο ατμοσφαιρικό film, όμως η τεχνική της αφήγησης για να δώσει τόσο ενδιαφέρον κομβικά σημεία και στην ουσία να βγάλει απ' έξω την εσωτερική συμμετοχλη του κινηματοφραφόφιλου σερβιρωντάς του έτοιμο το φαγητό χαλάει πολύ την πολύ καλή κατα τ' άλλα δημιουργία του...
Βαθμολογία 7,5/10