2011-2012(Part 2)

11.

Οι ταινίες είμαι μια κατασκευή.
Κι όλα τα πράγματα που φτιάχνονται, φτιάχνονται για τους άλλους.
Ακόμα κι αν δεν το αξίζουν.

Παράλληλα Βλέμματα

CINEMANEWS

LiFO

C.

10.

Γάμησε το ρεαλισμό. Η πραγματικότητα συμβαίνει γιατί απλά συμβαίνει.
Η ροή των γεγονότων είναι μονής κυκλοφορίας.
Βούλωσε την φυτεμένη προδιάθεση του να επέμβεις. Του να ορίσεις.
Αφέσου. Αφέσου στα χρώματα. Στο τίποτα. Στο όλο. Σημασία έχει να αισθανθείς.

9.

Ο άνθρωπος επινοεί τον εαυτό του, δηλαδή τον (ασφαλές) τρόπο να υπάρχει, μόνο και μόνο για να μην έρθει αντιμέτωπος με την χαοτική εσωτερικότητα που τον συνθέτει. Τα αρνητικά συναισθήματα όπως η λύπη, η θλίψη, η μελαγχολία, η κατάθλιψη εξορίζονται σε μια αβίωτη σφαίρα. Η μελαγχολία, όμως, επιστρέφει. Αυτή τη φορά όχι ως ψυχολογικός εφιάλτης, αλλά ως συμπαντική απειλή. Οι πιο αφελείς, ή οι πιο πολιτισμένοι -αν προτιμάτε- θα αρνηθούν να ζήσουν ως το τέλος.

 Broken Road
Cinemart
movieworld
LiFO
CINEMA IS ALIVE...RIGHT?
ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΙΣΣΑ

8.

Γιατί τέχνη είναι ο τρόπος που μας αγαπούν αυτοί που δε θα γνωρίσουμε ποτέ...

Παράλληλα Βλέμματα
LiFO
C.

7.

Σ' έναν κόσμο που διαιωνίζεται, χωρίς κριτήριο, μέσω της αναπαραγωγής, η συνέχεια δεν μπορεί παρά να είναι μάταιη. Μάταιη, αστεία και τραγική. Η εξέλιξη, στην οποία δε φτάσαμε, στην οποία ποτέ δε θα φτάσουμε, συνιστάται στην επίτευξη μιας ατομικής αδιαφορίας απέναντι σ' έναν κόσμο που δεν αξίζει τίποτα περισσότερο.

FLIX
Cinefo
2 ή 3 Πράγματα που Ξέρω για Αυτό...

6.

Ο άνθρωπος εγκλωβισμένος στα δεσμά του πολιτισμού. Εθελούσια. Ο πολιτισμός ως παραμορφωτικός καθρέφτης. Δίνει ένα αλλιώτικο όνομα για το καθετί. Αφανίζει τον άνθρωπο και κυρίως την υπαρξιακή αξία του ό,τι είναι αισθητό.

 Ni avec toi, ni sans toi
C.
kersanidis

5.

Στα λιμάνια των πόλεων μπορείς να δεις ένα πλοίο να φέυγει ή να έρχεται. Μπορείς να δεις τον ήλιο να ανέρχεται απ' τον κόσμο των νεκρών και να διασχίζει τη θάλασσα. Μπορείς να δεις αυτούς που ήρθαν χωρίς να μπορούν να μείνουν ή να φύγουν. Αυτούς που δε μπορούν να κοιτάξουν τον ήλιο. Είναι η στεριά μια βαθιά πληγή στα πλευρά της θάλασσας. Τα σύνορα διακεκομμένες γραμμές περιμετρικά γύρω από τις φλέβες του Άνθρωπου.

TWO IN THE SOUP

4.

Αυτός ο κόσμος είναι μια παράνοια το Χειμώνα.
Ζήσαμε μέσα κι ανάμεσα σε μικρούς ανθρώπους που κινούνταν αδιάκοπα πασχίζοντας να αφήσουν το σημάδι τους.

Ni avec toi, ni sans toi

3.

Κάτω από άσπρες λάμπες φθορίου, μέσα στους ξεθωριασμένους τοίχους ενός απέραντου νεκροτομείου, παρατηρείς μια ραγδαία συλλογική καταστροφή. Έναν εθνικό θάνατο. Σύντομα, ο ρόλος σου, πίσω απ' τη λευκή ποδιά αμφισβητείται. Απεναντίας, παίρνεις θέση ανάμεσα στα νεκρά ευρήματα. Όπως σου αρμόζει.

φιλμ νουάρ
LiFO

2.

Ήταν νύχτα βαθιά. Γιατί πάντα είναι νύχτα.
Η φύση είχε αγκαλιάσει στα σπλάχνα της το νεκρό πτώμα αυτού που είμαστε.
Εμείς αναβάλλαμε τη συνάντηση με τη ζωή.
Είναι νύχτα.

TΟΥ ΟΡΑΤΟΥ Ο ΑΡΤΟΣ
Παράλληλα Βλέμματα
ΣΙΝΕΜΑ
LiFO

1.

Δεν ξέρω ποιος επιδρά βαθύτερα πάνω μου: ο θεός ή ο διάβολος·
άλλωστε τους έπλασα καθ' ομοίωσή μου.
Δε γνωρίζω αν επιθυμώ στο πλευρό μου τον έναν ή τον άλλο.
Μάλλον επιθυμώ αυτόν που μπορεί να με μετατοπίσει μακρύτερα.
Άλλωστε δε ζούμε ποτέ απ' τη ζωή. Ζούμε απ' την επιθυμία μας για αυτή.

FLIX

2011-2012(Part 1)

Μια ανασκόπηση με τις ταινίες της χρονιάς. Ο οδηγός περιλαμβάνει ταινίες που προβλήθηκαν στις ελληνικές αίθουσες από τις 25/8/11-15/8/12.

23.

Σκλήρυνση και ψυχρότητα. Ψυχρότητα και σκλήρυνση. Μερικές φορές αναρρωτιέσαι τι θα συνέβαινε αν ο άνθρωπος ήταν πραγματικά ευπαθής στη σιωπηλή βία της σύγχρονης εποχής. Σκλήρυνση και ψυχρότητα: η άλ(λ)η(θινή) όψη της ευαισθησίας.

LiFO

22.

Η σχέση μας με τον θάνατο είναι αναπόφευκτα φαντασιακή. Αν εν τέλει καταλήγει μονότονη και βαρετή, ευθύνεται η ενηλικίωση που φθίρει και τη ζωή και τη φαντασία. Στο Restless ο Gus Van Sant εμμένει στο ποιητικό στάδιο της εφηβείας. Γιατί καμιά φορά η ποίηση διαρκεί.

21.

Παρ' ότι ο κινηματογράφος συνήθως προτείνει το αντίθετο, ο Bertrand Bonello γνωρίζει πως η ανθρώπινη φύση δε διαφέρει και πολύ σ' ένα πορνείο, σ' ένα νοικοκυριό ή σ' έναν οίκο ευγηρίας. Σ' αυτό το εικαστικό ποίημα ο θεατής γίνεται μάρτυρας, με κλινική μεθοδικότητα, των σταδίων της εξουσίας και της ιεραρχίας που γεννάει η ίδια η ζωή.

FREE CINEMA

20.

Μέσα σε μια φαντασμαγωρική παραμυθία τίποτα δεν έχει και τόσο σημασία. Μόνο αυτό το μοναδικό προνόμιο του να μπορείς εστιάσεις όπου θες. Και τώρα ξέρεις, ότι την τεχνική μπορείς να τη συναντήσεις παντού. Όμως δε μπορείς ούτε να υποψιαστείς πόση ψυχή χωράει σ' ένα σπασμένο βιολί, σε μια ραγισμένη ταινία, σε έναν τόπο ρημαγμένο.

Sy-ne-philidikos

movieworld

19.

Θέλω να κολυμπήσω.
Δεν έχει θάλασσα γιε μου εδώ. Τη ρήμαξε ο πόλεμος συνεχώς.
Θέλω να κολυμπήσω.

FLIX

18.

Έρχεται κάποια στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι τα πρόσωπα που αγαπήσαμε δεν τ' αγαπήσαμε και τόσο.
Αν και στ' αλήθεια δεν οφείλαμε την αγάπη,
η πεποίθηση της αναγκαιότητας να αγαπάμε, μας τροφοδοτεί με μια υπέρογκη ενοχή όταν δεν αγαπάμε. Και η ενοχή, σάρκινη ή ανεμική, μοιάζει αρχή κατάρρευσης.

CINEMANEWS
LOST ECHOES

17.

Υπάρχει μια τραγικότητα και μια ειρωνεία στην υφή των ανθρώπινων ονείρων. Πολλές φορές απαράλλακτη τραγικότητα. Aρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν είναι οι άνθρωποι που ονειρεύονται, αλλά τα όνειρα που ιδιοκατοικούν τα ανθρώπινα με τη μορφή τεχνητών εμφυτευμάτων. Ο Ηλίας Δημητρίου κοιτάζει με συμπάθεια τα μικρά ανθρώπινα δράματα, την καθημερινή ανοησία, αλλά και την επίδραση της "ρίζας" στο όλον.

FLIX
kersanidis

16.

Με φόντο ένα βαριά τραυματισμένο Βαλκανικό τοπίο, ο Μπουγιάρ Αλιμάνι κοιτάζει κατάματα τον ανθρώπινο πόνο ως απόρροια του νόμου. Όμως απέναντι από κάθε εξωτερική επιβολή στέκει ο ανυπέρβλητος νόμος του έρωτα. Ο άγιος πόνος.

feelingonfilms
φιλμ νουάρ

15.

Όταν η επιθυμία για σύμπραξη και η ικανότητα για επαφή εξασθενεί -η ιστορία αρχέγονη- επέλχεται η απόσχιση. Όντα, όχι ολόκληρα, αλλά το ακρωτηρίασμα αυτών, χωρίς βούληση, αλλά με κίνητρα βούλησης, στέκουν ασάλευτα και παραδομένα στην επιταγή κάποιου νόμου. Ο άνθρωπος είναι ελάχιστο ον.

TWO IN THE SOUP
Παράλληλα Βλέμματα
LiFO
LET'S GET MOVI(E)NG

14.

Ό,τι κτείται βιάζεται. Επειδή ακριβώς κτείται.
Και η βία καλλιεργείται σ' αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα ιδιοκτησίας.

13.

Κάποια στιγμή επιλέγεις να θυσιάσεις και να θυσιαστείς για να επαναπροσεγγίσεις ένα πιθανό οικείο σχήμα που κάποια στιγμή απώλεσες.
Στο βάθος της διαδικασίας γνωρίζεις πως η αντικατάσταση δεν είναι εφικτή. Παρά μόνο με τη μορφή υποκατάστασης, κι αυτής μερικής.
Στο μεταξύ, οι θυσίες σε μεταφέρουν σ' ένα νέο ον. Υποκατάστατο αρχετύπου.
Και το μέγεθος της απώλειας καλύτερα μην τ' αναλογίζεσαι.

FLIX
ΣΙΝΕΜΑ
LiFO

12.

Στους παιδικούς έρωτες δεν έχεις δικαίωμα πια.
Η ενήλικη πλήξη σε περιμένει.
Κι όμως ενυπάρχει  στην τάξη μια αταξία, μια ανοιχτή πρόσκληση χάους.

Cinefo

1984

Σκηνοθεσία: Michael Radford
Παραγωγής: England / 1984
Διάρκεια: 113'

Μη μου κλείνεις το διακόπτη του μυαλού μου προσπαθώντας να με κάνεις κανονική.(Σάρα Κέιν)

Το 1984 είναι μια ταινία/βιβλίο για τον πόλεμο. Για τον μανιασμένο πόλεμο της ανθρωπότητας, ως δεδομένο σύστημα, πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη. Γιατί πόλεμος δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει όταν δυο λαοί βρίσκονται σε αντιμέτωπη κατάσταση. Όταν δυο στρατεύματα συγκρούονται. Όχι, δεν είναι καθόλου έτσι ο ορισμός του πολέμου! Πόλεμος είναι ένα "παιχνίδι" που ρυθμίζεται από ανώτερες -και συνεπώς ξένες- εντολές που έχουν ως αποτέλεσμα να εμπλέκουν/παγιδεύουν ανθρώπους σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Συνεπώς, πόλεμος είναι και αυτό που βιώνει ένας λαός όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πείνα, όταν μάχεται για τα εργατικά δικαιώματα. Πόλεμος είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι συνθήκες σε αναγκάζουν να μεταναστεύσεις. Σ' άλλον τόπο. Ή σ' άλλο όνειρο. Σ' όλες τις περιπτώσεις υπάρχουν συγκεκριμένες και καθόλου τυχαίες εξωτερικές συνθήκες που ερεθίζουν τα ανθρώπινα όντα και τα αναγκάζουν να συμπεριφερθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Απ' τον ορισμό προκύπτει ότι βασική επιδίωξη του πολέμου δεν είναι η νίκη. Δεν υπάρχει νίκη. Το παιχνίδι είναι κατασκευασμένο έτσι. Βασική επιδίωξη του πολέμου είναι η ψευδαίσθηση που παρέχει σε αυτούς που εμπλέκονται πως μάχονται για μια πιθανή νίκη. Μ' αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι μένουν υποδουλωμένοι σ' έναν πλαστό στόχο. Διαρκώς απασχολημένοι. Συνεχώς ναρκωμένοι. Κι αυτό το παιχνίδι που αποκαλέσαμε ως πόλεμο μένει διαρκώς αναμμένο. Οι άνθρωποι μένουν υπό την επίρροια των εντολών και των πληροφοριών που τους παρέχει η εκάστοτε πολιτική/κοινωνική εξουσία. Και μ' αυτόν τον τρόπο τους ασκείται μόνιμα, χωρίς να το καταλαβαίνουν αφού έχουν παραδοθεί εθελούσια, μια εξωτερική δύναμη. Μια εξωτερική δύναμη που αποσκοπεί στο να διαμορφώσει και καθορίσει τον ανθρώπινο παράγοντα. Τον πλάθει κατ' εικόνα του "κανονικού ανθρώπου". Του "κανονικού ανθρώπου", και συνεπώς αβλαβή, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που ορίζει η εκάστοτε εξουσία.

Η ισχύς της εξουσίας μετριέται στον πόνο που μπορεί να προκαλέσει στον άνθρωπο. Η απόλυτη εξουσία επιτυγχάνεται όταν ο ανθρώπινος παράγοντας έχει διαφθαρεί σε τέτοιο βαθμό (με πόνο) που δε μπορεί να αισθανθεί άλλο πόνο. Που δε μπορεί να αισθανθεί γενικότερα. Ο "τέλειος άνθρωπος" είναι ένας παράλυτος άνθρωπος.

Βασική επιδίωξη του συστήματος, μέσα απο τους τεχνητούς πολέμους που στήνει για να εμπλέξει τα κοινωνικά όντα, είναι να αποξενώσει τον άνθρωπο απ' τον χώρο και το χρόνο. Κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, πως βασική επιδίωξη είναι να αποξενωθεί ο άνθρωπος από τη φύση του. Να ξεκοκαλιστεί από τον εαυτό του. Για να επιτευχθεί αυτό, όσο ο άνθρωπος μένει φανατισμένα ναρκωμένος και εμπλεγμένος στα "πολεμικά παιχνίδια", -δηλαδή όσο αποτελεί εύκολο στόχο- βομβαρδίζεται με πληροφορίες και εικόνες, τεχνητές και κατασκευασμένες, που αποσκοπούν σε πρώτο επίπεδο, να αποφέρουν ένα καίριο πλήγμα στην ελεύθερη κρίση του. Κι αφού επιτευχθεί αυτό το πρώτο επίπεδο, συνέχεια έχει να κατασκευασθεί μια ανθρώπινη κρίση ακίνδυνη και σύμφωνη με τις επιταγές της εκάστοτε εξουσίας. Για να γίνει αυτό εφικτό, οι πληροφορίες που παραδίνονται κατασκευάζονται με τον ανάλογο τρόπο. Συνεπώς, από τη στιγμή που ο άνθρωπος εμπλεχθεί στα κατασκευασμένα παιχνίδια του πολιτικού συστήματος, γίνεται σταδιακά ένα ον απόλυτα ελεγχόμενο. Ένα μη ελεύθερο ον. Ένα παραλυμένο ον, χωρίς βούληση, χωρίς σκέψη, που ρέει αναπόδραστα προς αυτό που έχει οριστεί ως κανονικό.

Ο Michael Radford, ωστόσο, μεταφέροντας το βιβλίο του George Orwell, μας υπενθυμίζει πως υπάρχει ένα αδιάσπαστο σημείο: ο Έρωτας. Δε μιλάει για την παθογένεια του έρωτα, μέσα από την οποία συνδέονται δυο άνθρωποι. Αλλά για εκείνον τον αλλόκοτο έρωτα που κρατάει τα συναισθήματα αναμμένα. Που παρέχει ένα παρθένα αλλόκοτο βλέμμα στον κόσμο. Ο έρωτας που κρατάει αμόλυντους τους ανθρώπους. Και, κατά κάποιον τρόπο αδιάφορους, και συνεπώς μη ευάλωτους προς τα κατασκευασμένα πολεμικά παιχνίδια. Γιατί αν ο πόλεμος με το μυαλό είναι ελεγχόμενος. Ο εσωτερικός συναισθηματικός πόλεμος (δεν αναφέρομαι σε συναισθήματα-αντανακλαστικά πραγματικότητας) είναι εξαιρετικά περίπλοκος και κρυπτικά δυσερμήνευτος...