Shi gan

Σκηνοθεσία: Ki-duk Kim
Παραγωγής: Japan / South Korea / 2006
Διάρκεια: 97'

Οι Ιάπωνες και οι Κορεάτες, παραδοσιακή δύναμη στην ιστορία του σινεμά πρόσφεραν στέγη στον ταλαντούχο και 47αρη πλέον Ki-duk Kim για να δημιουργήσει με το δικό του προσωπικό ύφος μια ταινία για τον χρόνο και τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από ένα κοινωνικοψυχολογικό συμβόλαιο.

Όμως και αυτή τη φορά ο Ki-duk Kim μοιάζει κάπως αναποφάσιστος! Η ταινία έχει ως θέμα του ένα ζευγάρι. Η αρχική εμβριθής αναφορά στην γυναίκα κερδίζει τον θεατή. Μια ηττοπαθή παρουσία, καταθλιπτική σε μια σχέση παθολογικής αγάπης με το άλλο της μισό, μιας αγάπης αδερφής της φθονερής ζήλιας και αγγίζοντας, ίσως και ξεπερνώντας τα όρια της παράνοιας. Από την άλλη ένας μάλλον καθημερινός άντρας, ηπίων τόνων, αδύναμος ρυθμιστής της ζωής του, που ακολουθεί τις εξωτερικές τάσεις του περιβάλλοντός του.

Η γυναίκα παγιδευμένη από τις εμμονές της και τους αυτοκαταστροφικούς φόβους της, έχοντας απέναντι της τον φθοροποιό χρόνο, πανικόβλητη και άνευ ίχνους αναστολής αποφασίζει χωρίς δισταγμό μα με αλλοφροσύνη να αλλάξει κυριολεκτικά πρόσωπο. Να σταματήσει τον χρόνο, και μετέπειτα να επιστρέψει για να κερδίσει τον κατά τα άλλα δικό της σύντροφο! Να τον κερδίσει μα με άλλο πρόσωπο, με άλλη ύπαρξη. Αποστομοτική δήλωση σε αυτό το σημείο από τον σκηνοθέτη για την ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Από την άλλη όσο η κοπέλα εξαφανισμένη βρίσκεται στο κρεβάτι της ανάρρωσης, ο σκηνοθέτης περνάει σε μια άοσμη περιγραφή της σύγχρονης κοινωνίας. Μιλώντας για την επιφάνια των πραγμάτων. Μιλώντας για απροσωπεία, και αδύναμους ανθρώπους να κινήσουν τα νήματα της ζωής τους. Παγιδευμένοι επί της ουσίας από διαφημιζόμενα αναίμακτα πρότυπα. Ωστόσο μάλλον ο σκηνοθέτης αδυνατεί να περιγράψει τις λεπτές αυτές ισσοροπίες, πλαισιώνοντας το σινεμά του μάλλον με "χοντρή" αμηχανία.

Με την επιστροφή της γυναίκας ως την σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας έχουμε ένα συνοθήλευμα των στοιχείων που αναφέρθηκαν. Η επιφάνια των πραγμάτων, και οι υπόνοιες για το πόσο αναίμακτη είναι η αλλαγή ενος τυπικού προφίλ, οι απρόσωπες σχέσεις και οι αδύναμοι άνθρωποι παραστρατούν από τον δρόμο της αλήθειας που διακριτικά στοχεύει ή λευκή ξελογιάστρα απόχρωση στη φωτογραφία της ταινίας.

Τελικά, αφού πέσουν τα προσωπεία, τοποθετώντας στο τελευταίο καρέ τον φαύλο κύκλο των πραγμάτων κλείνει μια μάλλον άρρυθμη ταινία! Στο σινεμά του Shi gan ο Κi duk-Kim χρησιμοποιεί τρία κύρια τεχνάσματα για την εξέλιξη και την εδραίωση της ιστορίας του. Χρησιμοποιεί έντονα τα αντικείμενα, με το προσωπείο και τον υπολογιστή να είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό, χρησιμοποιεί τις φωνές, τους καυγάδες ως ένδειξη νοσηρής πραγματικότητας ενώ με το λευκοβαμμένο περιτύλιγμα της φωτογραφίας απαιτεί την θετική σκέψη του θεατή.

Τελικά το απροσδιόριστο μάλλον αυτό έργο βρίσκεται μεταξύ της μεγαλειώδης ευφυίας των τεσσάρων εποχών και του άοσμου και "παχιού" Samaria. Με τον φορμαλισμό να ξεδιπλώνει το αλληγορικό κομμάτι και έναν ισχνή νατουραλισμό να αδυνατεί να αναπαραστήσει τον φυσικό κόσμο. Τελικά, αν και περνάει αξιοθαύμαστες σκηνές τόσο ερμηνευτικά όσο και αισθητικά, αποτυγχάνει στο σύνολό του να εκτιμηθεί ως "μεγάλη" ταινία.
Βαθμολογία 6,5/10

Fatal Attraction

Σκηνοθεσία: Adrian Lyne
Παραγωγής: Usa / 1987
Διάρκεια: 119'

Ο Adrian Lyne, αλήθεια που τον χάσαμε αυτόν(αν και δεν νομίζω να έλειψε δα και σε πολλούς) με Michael Douglas, Glen Close στο cast τόλμησε για άλλη μια φορά το 1987 ένα ερωτικό θρίλερ με εκτεθειμένα μυστικά κρεβατοκάμαρας και ακραίο εγωκεντρισμό.

Η ταινία καταπιάνεται με το ερωτικό παραστράτημα του οικογενιάρχη Dan Gallagher(Michael Douglas), ενός busnesman χωρίς διακριτή δουλειά(!). Εσωστρεφής, παρορμητικός και με περισσότερο θέληση να ανακαλύψει αυτό που κοινωνικά πλασσάρεται σαν απαγορευμένος καρπός παρά ερωτικό πόθο ενδίδει στο γυναικωτό φλερτ της επίσης ανεξιχνιάστης καριερίστας Alex Forrest(Glen Close). Ο Adrian Lyne έχει εμφανή πρόβλημα να αναπαραστήσει αυτή την "διέγερση" της μιας νυχτός, και τα πλάνα του αμοντάριστα κριτικής περνούν στον θεατή. Επίσης "εύκολα" βλέπουμε την παρερμήνευση της μιας νυχτός σχέσης δηλωμένου παντρεμένου ως ιδεατή προοπτική για το μέλλον από την εύθικτη Alex. Και αφού προσπεράσουμε αυτό το σοκ της ελειπής κινηματογράφησης της σύντομης αυτής ιστορίας μπαίνουμε στο θεμελίωμα της ταινίας.

Η οικογένεια ανασυντάσσεται, ο Dan επιστρέφει στο κοπάδι του και προσπαθεί να απομονώσει και να διαγράψει το ατόπημα του. Σε μια περιγραφή του λοξοδιαβαίνοντα σαραντάρη που ασυνείδητα, και συμφεροντοπλαστικά αποποιείται όποιων ευθυνών του. Από την άλλη η ανασφαλή και εύθικτη Alex(φερόμενη και εγκυμονούσα) θέλει για τον εαυτό της περισσότερα απ' όσα δικαιούται. Με εκκεντρισμό και εγωκεντρισμό που αγγίζει την παράνοια γίνεται απειλή για τον Dan και την οικογένεια του. Δε μπορεί να αποδεχθεί ούτε μια μικρή υπόνοια για εξαπάτηση και υποτίμηση του εαυτού της εξετάζοντας τα πάντα μέσα από ένα εγωιστικό πρίσμα ανυπόληπτης ηθικής. Και παραμερισμένη από οτιδήποτε προσωπικά αποδεκτό επιδιώκει τα αντίποινα, σε μια διαταραγμένη ψυχικά και ανισόρροπη προσπάθεια για διακράτηση του Dan. Ατμοσφαιρικές θριλερικές στιγμές το κύριο στοιχείο σε αυτό το κομμάτι της ταινίας. Τελικά το film έχει εξελιχτεί σε καλοστημένο σπίτι τρόμου, οδηγείται στο τέλος με τέλος, και μια άρτια σκηνοθετικά σεκάνς.

Ωραία, δείτε το! Χωρίς μεγάλες προσδοκίες, πρόκειται για μια καλοστημένη ταινία τρόμου. Πατάει μεταξύ της πίστης και της απιστίας, της ανασφάλειας, της νευρικής διατάρραξης στην κινηματογραφικά εξελισσόμενη κοινωνία και της αδυναμίας συνηδειτοποίησης των ευθυνών των όποιων πράξεων μας. Η αναπαράσταση όλων αυτών έχει εμφανή προβλήματα, αλλά η ατμόσφαιρα είναι πέραν από ικανοποιητική, συν την παρουσία των υπερτιμημένων κατ' εμέ Michael Douglas, Glen Close, αλλά για πολλούς υπέρλαμπρους αστέρες!
Βαθμολογία 6,5/10

Ratatouille

Σκηνοθεσία: Brad Bird-Jan Pinkava
Παραγωγής: Usa / 2007
Διάρκεια: 110'

Πολλοί μιλούν για το animation film της χρονιάς ενώ κάποιοι άλλοι δεν διστάζουν ακόμα υψηλότερες κολακείες. Η ουσία είναι ότι μπήκε εξ αρχής στο top πρτοτιμήσεων κοινού και κριτικών, και πλέον καρπώνεται την χαρά(και όχι μόνο) της επιτυχίας!

Όλοι έρχονται στον πλανήτη από κάπου! Αυτό το κάπου, η οικογένεια, είναι η πρώτη τους ρίζα. Είναι ήδη ανεπτυγμένη, και είναι αυτή που θα βοηθήσει που θα χειραγωγήσει το άτομο και θα το διατηρήσει στην "φυσική" υγεία. Είναι αυτή που θα του δώσει όσα χρειάζεται, υλικά και άυλα, για μια ευδόκιμη ζωή. Από την άλλη υπάρχει μια ετοιμόγεννη ρίζα σε εμβρυακό στάδιο. Είναι ο ονειρώδες κόσμος μας. Είναι οι άγρυπνες βραδινές μας σκέψεις, η απόκοσμη αφαίρεση απ' την εγκόσμια πραγματικότητα. Που όσο πιο πολύ αφήνεσαι, ποτίζεις με εαυτόν την ρίζα και μεγαλώνεις μαζί της. Αγγίζεις την αυτοολοκλήρωση, και κοιτώντας μετά από χρόνια διαπιστώνεις πως έγινες αυτό που ονειρευόσουν να γίνεις. Ρίζα που μπορεί να περιέχει την πιο απρόβλεπτη έννοια της φαντασίας, στον απόλυτο ορισμό της αντισυμβατικότητας. Αυτές οι δύο τάσεις, οι δύο ρίζες πολλές φορές μοιάζουν αλληλοσυγκρουόμενες. Μοιάζουν όπλα στραμμένα σε αντίμαχα στρατόπεδα. Όμως αυτοί οι ισχυρισμοί πηγάζουν από την έλλειψη πίστης του ατόμου, από την αδυναμία να σταθεί μπροστά σε όσα θέλει χωρίς ποτέ να ξεχνάει τα όσα είναι! Γιατί εδώ μιλάμε για δυο αγάπες. Την της οικογενείας έμφυτη, και την της επιθυμίας επίκτητης. Και όταν πέφτει το φως των ολοφάνερων "ερωτικών" εξομολογήσεων η κατανόηση παρέρχεται και οδηγεί σε ένα αρμονικό συμβάδισμα προς την ευτυχία...

Αυτό το όνειρο εξιστορούν και οι Brad Bird-Jan Pinkava σε μια ευχάριστη αναλαμπή της φειδωλής τελευταίως Walt Disney. Ο ήρωας μας είναι ένας αρουραίος(αλήθεια υπάρχουν τόσο χαριτωμένοι αρουραίοι;) που ζει μαζί με κλεφτοτυράδες αδηφάγους στα βδελυρά υπόγεια των υπονόμων. Όμως είναι τελίως διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Γευσιμανής, αντίμαχος της σαβουροφαγίας της φυλής του αναζητεί διαρκώς εκλεκτισμένους συνδυασμούς διατροφής σε ένα πρώιμο στάδιο μαγειρικής. Το κισμέτι του επιφυλάσσει περίεργα πράγματα. Οδηγείται στο εστιατόριο του αγαπημένου του μάγειρα Gousteau όπου βρίκσει στέγη στον νεαρό chef Liguini. Ο ένας δεν ξέρει να μαγειρεύει, και στον άλλο δεν επιτρέπεται να είναι στο εστιατόριο. Όμως και οι δυο για διαφορετικούς λόγους θέλουν την δουλειά και συνεργάζονται κάνοντας το εστιατόριο το σπουδαιότερο όλων. Ο νεαρός μας ήρωας καλείται να αντιμετωπίσει την οικογένεια του. Τα κατακριτέα ποντίκια που δεν μπορούν να αντιληφθούν την φύση του Ρατατούη, και ο Ρατατούης που στέκει αμήχανα μπροστά σε όσα θέλει. Η κατανόηση θα έρθει και από τις δυο πλευρές που αρμονικά θα συμβαδίσουν σε ένα υπερβολικό finale μέσα από στιγμές πλήρης επίγνωσης και αυτόβουλης κοινοπραξίας.

Στο animation αυτό παρατηρούμε παράλληλα την ρομαντική ιστορία του μάγειρα Liguini και της Collet, όπως και την απαραίτητη διάκριση του καλού και του κακού με την χρήση του αποθητικού ζηλόφθον αρχιμάγειρα. Οι Brad Bird-Jan Pinkava επικαλούνται την αυθεντία της ωραιοποίησης με σχεδόν "ερωτικά" πλάνα του Πύργου του Παρισίου. Στοιχεία που αγγίζουν το συναίσθημα στην κατά τα άλλα διαδραστική αυτή ταινία.

Λοιπόν, η ταινία έχει όραμα και το περνάει. Πολύ συμπαθητική από την αρχή μέχρι το τέλος. Αγγίζει την κάθαρση και συνυφαίνει σαφώς τον κόσμο του "παράλογου" πολλές φορές ονείρου με αυτόν της "φυσικής" πραγματικότητας. Ίσως η καλύτερη δήλωση και κινητήρια ταινία για την πραγματοποίηση των ονείρων. Δεν λείπουν οι υπερπικάντικες σκηνές, ενώ αρνείται να διαταράξει εντελώς τις ισορροπίες διακρατώντας μια χειραγωγημένη ρομαντική επιβράβευση του καλού. Συμπερασματικά, ο Ρατατούης είναι το έδεσμα που δεν πρέπει να λείψει από κανενός το πιάτο.
Βαθμολογία 7,5/10