Annie Hall

Σκηνοθεσία: Woody Allen
Παραγωγής: USA / 1977
Διάρκεια: 93'

Ο πολύ φημισμένος αυτός σκηνοθέτης, αντλώντας θέματα διαρκώς απ' τον έρωτα και τις κονωνικές-ψυχολογικές συνέπειες του, αλλά και τα ερεθισματά του, καταφέρνει στην εν λόγω δημιουργεία του να τοποθετήσει τις ανυσηχίες του, τα βιώματά του και να θέσει τον θεατή σε ένα διαρκή προβληματισμό γύρω απ' τις σχέσεις με το απέναντι φύλλο.

Η ταινία πραματεύεται την αδυναμία των σχέσεων να συντηρηθούν και να δώσουν την εσωτερική ολοκλήρωση στον καθένα. Πράγμα που θα δωθεί μέσα απ' τον ρόλο του Alvy Singer( που τον παίζει ο ίδιος ο Woody Allen). Πρόκειται για έναν καθημερινό άνθρωπο, τόσο διαφορετικό όσο διαφέρουμε όλοι μεταξύ μας, αυθεντικό και γνήσιο, για έναν άνθρωπο αυτού του κόσμου μακρυά απ' τις ωραιοποιημένες απομιμήσεις ανθρώπων, των χαρακτήρων του Holywood. Εδώ λοιπόν ο Alvy Singer θα μας κάνει μια ξενάγηση γύρω απ' τις σχέσεις του με το άλλο φύλλο επιμένωντας κυρίως στην Annie Hall(Diane Keaton). Άκρως περιγραφικές τόσο με γεγονότα όσο και με σκέψεις που έχουν όμως ως κοινή συνιστώσα την ανάλυση των σχέσεων μεταξύ των ζευγαριών. Περιγράφεται άψογα η νευρικότητα των ατόμων στο ξεκίνημα μιας σχέσης, ο ενθουσιασμός του πρώτου σταδίου της ακμής, η εσωτερική ολοκλήρωση μέσα απ' την παρουσία του άλλου και μετ' έπειτα η παρακμή. Ο νευρωτισμός της ανασφάλειας, ο καθορισμός νέων προσωπικών επιθυμιών μακρυά απ' το ταίρι και η ρεαλιστική επιθυμία για έναν χωρισμό αλλά και ο φόβος απέναντι σε αυτή την σκέψη.

Ο Woody Allen θα κάνει την ταινία του κλασσική, θα την κάνει διαχρονική, ενασχολούμενος με τον πυρήνα του θέματος, γυρνώνας την πλάτη του στα σημεία των καιρών... Γιατί μπορεί όσο περνάει ο χρόνος ένα πρόβλημα να εκφράζεται αλλιώς αλλά ο πυρήνας του δεν αλλάζει. Η επιτυχία του είναι η ρεαλιστικότητα των ρόλων αλλά και των γυρισμάτων. Το αψεγάδιαστο πάντρεμα του οξυδερκής κωμικού στοιχείου και της διαρκής άσκησης του πνεύματος του θεατή. Ενώ το πάθος του για μετάδοση των ερεθισμάτων του περικλύεται μάλλον σε μια υπερβολικά φλύαρη αφήγηση. Φλύαρη αφήγηση που μοιάζει να μην αφήνει τον θεατή ελεύθερο να ταξιδέψει στην αλήθεια του Woody αλλά τον υποβάλλει σε αυτή. Κάτι που αποτελεί ίσως το μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας.

Σκηνοθετικά ο Woody δεν θα επιμείνει σε εκθαμπωτικές φωτογραφίες, ούτε θα αναζητήσει σεναριακά ωραιοποιημένους διαλόγους. Θα χρησιμοποιήσει την κάμερα του άλλοτε με γκρό πλάνα αλλά και με τζένεραλ, με σκοπό να υποστηρίξει το πιο "πραγματικό" του σενάριο. Οι ερμηνείες δεν είναι αυτές που θα προκαλέσουν τα φώτα. Άλλοστε δεν είναι αυτός ο σκοπός. Είναι όμως τόσο συμβατές με την ταινία, τόσο του Woody Allen) όσο και της Diane Keaton, που δε θα αφήσουν στιγή τον θεατή μόνο. Αντίθετα θα τον βάλουν για τα καλά στο πλήρωμα του Annie Hall.

Η ταινία κλείνει με έναν άκρως περιγραφικό για αυτήν διάλογο, τον οποίο θα παραθέσω ως αποφώνηση.
Alvin Singler: Γιατρέ έχω ένα πρόβλημα. Δεν ξέρω τι να κάνω με τον αδερφό μου, νομίζει ότι είναι κότα.
Γιατρός: Πιάσε να του μιλήσεις, να καταλάβει ότι δεν είναι κότα.
Alvin Singler: Το 'χω κάνει αλλά δε γίνεται τίποτα.
Γιατρός: Τότε δε σου μένει παρά να τον κλείσεις σε άσυλο.
Alvin Singler: Αυτό δε γίνεται γιατρέ μου γαιτί χρειάζομαι τα αυγά.
Έτσι και οι σχέσεις. Δε μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους για πάντα όμως χρειαζόμαστε τα αυγά.(Ελέυθερη απόδωση)
Βαθμολογία 8/10

Running Scared

Σκηνοθεσία: Wayne Kramer
Παραγωγής: Germany / USA / 2006
Διάρκεια: 122'

Ο Wayne Kramer παίρνει την κάμερα του, προσαρμόζει την σκηνοθεσία του στα νεομοντέρνα πρότυπα κινηματογράφησης με κύριο αποτέλεσμα την δημιουργεία αρνητικών εντυπώσεων προς το περιεχόμενο της ταινίας.
Και αυτό κυρίως γιατί τονίζεται η έλειψη του σεναρίου μέσα απ' την έμφαση της τεχνολογίας των εφφέ. Κάτι που ξεγυμνώνει τις όποιες θεματικές ενότητες. Μιλάμε για μια άσχημη ταινία, με αδιάφορες ερμηνείες(εξαιρώ την όαση μέσα στην έρημο του μικρού και ταλαντούχου Cameron Bright), με σενάριο που εξυμνεί τις αρχές της αναιτιότητας. Ταινία που δηλώνει ρεαλιστική, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο καταλήγει να κάνει μια άριστη δυσφήμηση στο φανταστικό στοιχείο του κινηματογράφου. Και φανταστικό γιατί τελικώς η αλήθεια του πρόκειται για ένα εξαιρετικά φαντασιόπληκτο ψέμμα. Η ταινία εξελίσεται ανάμεσα σε 2 ζευγάρια στις φτωχογειτονιές της Αμερικής. Σε ένα περιβάλλον δολοφονικών συμμοριών και διεφθαρμένων αστυνομικών.
Ο Joey (Paul Walker), μέλος μιας συμμορίας που μόλις έχει σκοτώσει διεφθαρμένους αστυνομικούς με σκοπό την διακίνηση ναρκωτικών. Του αναθέτεται να φυλάσει το όπλο στην αφάνεια. Βρίσκει μπελάδες όμως όταν ο φίλος του γιου του και γείτωνας, Oleg (Cameron Bright) ανακαλύπτει το όπλο και το χρησιμοποιεί για να πυροβολήσει τον μανιακό δουκικό πατέρα του, που ξυλοκοπεί διαρκώς τόσο την μητέρα του αλλά και αυτόν. Κάπου εκεί μπαίνει και ο διεφθαρμένος detective (Chazz Palminteri) και όλοι κυνηγούν το όπλο και κατ' επέκταση των μικρό για τις δικές τους σκοπιές.
Τα πλάνα αυτά καλύπτονται με διαρκή flash back, rewind εστίαση, δίνωντας ενδιαφέρον μεν σε ένα διαρκή ανθρωποκηνυγητό, καλύπτωντας με τον πιο φτηνό τρόπο ένα φτωχό σενάριο... Κάπου στο ενδιάμεσο την παράσταση θα κλέψει και η γυναίκα του Joey(Vera Farmiga) ως κριτής και τιμωρός του καλού και του κακού. Ένα γλοιώδης happy end περιμένει τον θεατή που θα αντέξει μέχρι το τέλος, και μια αποκαθήλωση του "καλού", χρήζωντας το μέλος της συμμορίας Joey ως τον καλό μυστικό πράκτορα, δηλαδή με επίκληση στη στολή. Με τεχνάσματα που όχι μόνο δε πείθουν, αλλά επικαλούμενα την κακογουστία και την αφάνεια του πνεύματος δίνουν πολύ αηδιαστική οπή στην ταινία.
Συνοψίζωντας, η κάμερα του Wayne Kramer χρησιμοποιεί άψογα τις νέες τεχνολογίες. Όμως αυτό το άψογα έχει αντιστρόφως ανάλογο αποτέλεσμα στην καταγραφή της ταινίας. Γιατι με την υπερβολή το σεισμόπληκτο σενάριο γίνεται ακόμα πιο άπορο. Πάντως θα 'χε ενδιαφέρον η εν λόγω τεχνική στα χέρια ενός πιο μεστού σκηνοθέτη, στις ανάγκες μιας πιο ώριμης ταινίας. Ενώ ερμηνευτικά δε μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον αδύναμο κρίκο, καθώς όλοι τίθονται ανεπαρκής στο όποιο σχέδιο είχε στο μυαλό του ο σκηνοθέτης. Αυτό δίνει την δυνατότητα μέσα απ' τον βούρκο να ξεχωρίσει ο μικρός Cameron Bright που είναι και το μοναδικό θετικό στοιχείο της ταινίας. Μόνο για αυτόν λοιπόν, και λίγο για το ενδιαφέρον που συντηρείται παρά την χαζή εστίαση, Βαθμολογία 3/10

Zivot je cudo

Σκηνοθεσία: Emir Kusturica
Παραγωγής: Serbia and Montenegro / France / 2004
Διάρκεια : 155'

Ταινία με αριστουργηματική γραφή με έναν απ' τους λιγοστούς εναπομείναντες ελπιδοφόρους σκηνοθέτες.Η ταινία του μπορεί να κινείται στα γνωστά, όμως πάντα μαγευτικά πρότυπα του Underground (1995), αλλά και μετέπειτα δουλειών του. Ωστόσο αυτό δεν της απαγορεύει να βρεθεί στην κορυφή και να αναδείξει την κινηματογραφική φλόγα που κατέχει αυτός ο Βαλκάνιος σκηνοθέτης...

Άκρως αισιόδοξος, άκρως μεθυστικός, μα ταυτόχρονα βαθιά πνευματικός. Με τον χορό, τους οξείς ήχους να χτίζουν μια γεμάτη ατμόσφαιρα, που με τις γρήγορες εναλλαγές γίνονται άκρως ευχάριστη. Στα πλαίσια κωμικών σκηνών που πολλές φορές μέσα από την σάτιρα αγγίζουν την τραγωδία, εξερευνώντας έτσι το απύθμενο λευκό στο πανέρι των χρωμάτων της ζωής δια του μηχανισμού της αντίθεσης. Μέσα από τεράστιες αντιφάσεις,(πολέμους, ρημαγμένα σπίτια, χαμένες οικογένειες) τονίζεται το θάυμα της ζωής, με τις σάλπιγγες και τις άρπες του Emir Kusturica να εξυμνούν τον άνθρωπο. Έναν άνθρωπο απελευθερωμένο από υποχρεώσεις, αδιάφορο προς όλα τα πάνδυνα που στέκουν παράμερα απ' την πλαγιά της καρδίας του και γεμάτο συναίσθημα.

Συναίσθημα που τον κάνει να αγαπάει, να χαίρεται, να νιώθει, να ζει. Συναίσθημα που τον κάνει ικανό να ανεβοκατέβει χιλιάδες φορές την πλαγιά της καρδιάς του, για να αγγίξει λίγο απ' το όνειρο του. Σε ένα ακούραστο ανεβοκατεβατό, καθώς είναι εργαλείο του μοναδικού γνήσιου εκφραστή του ανθρώπου, το συναίσθημα. Αντίθετα με την κούραση που υποχρεώνει η εξαναγκαστική ενασχόληση με πράγματα που τελικώς δε μας ανήκουν. Και όλα αυτά με τον Emir Kusturica να κατέχει το μαγικό ραβδί και να καταφέρνει να εξισορροπεί τον κόσμο της αλληγορίας, τον κόσμο της σκληρής πραγματικότητας, μέσα από πλάνα που σου δείχνουν πως εκτός απ' την ζωή και ο κινηματογράφος είναι θαύμα, αρκεί να βρίσκεται στα κατάλληλα χέρια. Τα αισιόδοξα μυνήματα ντύνει υπέροχη σχετική μουσική που έχει πιάσει απ' το χέρι την ταινία και την οδηγεί.

Έτσι αυτού του θαύματος εκφραστής είναι ο Luka(Slavko Stimac), ένας άνθρωπος καθαρός σαν το ρυάκι της άνοιξης. Μπορεί να χάνει τον υιο του στο στρατό, την γυναίκα του να τον απατά, όμως αυτό δεν θα απαγορεύσει στη καρδιά του να νιώθει, να ζει... Με έναν απρόβλεπτο έρωτα, αλληγορικό έρωτα με την ζωή, την καθαρή φύση, με τον άνθρωπο να καταδεικνύεται μέσα από το άγνωστο αύριο που βαδίζει στις ράγες των επιθυμιών του. Στο άλλο άκρο με σκηνές πρώτης κλάσσης χιούμορ σατιρίζονται άνθρωποι και καταστάσεις ,διεφθαρμένοι, και με την απώλεια του γνήσιου συναισθήματος. Άνθρωποι που κυβερνούνται απ' το συμφέρον. Τονίζωντας πως για αυτούς η ζωή είναι ένας διαρκής φόβος, μακρυά απ' την ελπίδα, μακρυά απ' το όνειρο. Κάτι που οδηγεί και σε βασικές αιχμές κατά του συστήματος του στρατού και του εξαναγκαστικού του χαρακτήρα.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Emir Kusturica δουλεύει πάλι με άσημους ηθοποιούς, οι οποιοί αγκαλιασμένει από αρμονοία και αρίστως ενσωματωμένοι στο περιεχόμενο της ταινίας δείχνουν να μεγαλιουργούν. Κάνωντας την ταινία άκρως γοητευτική.

Συνοψίζωντας, θεματολογικά γεμάτη η ταινία δεν θα κουράσει σε καμία περίπτωση, ενώ η επιτυχία του σκηνοθέτη είναι το ότι καταφέρνει να δώσει το οραμά του απ' το μυαλό στο πανί και απ' το πανί στον θεατή χωρίς τις παραμικρές απώλειες. Και μάλιστα με σκηνές που θα μαγέψουν, θα προβληματίσουν, και θα αποτυπώσουν τον κινηματογράφο ως ένα θαύμα.
Βαθμολογία 9,5/10( κόβω μισό πόντο, μόνο και μόνο επειδή έχει αρκετά στοιχεία από προηγούμενες δουλειές του)