Το Σπίτι Του Kάιν

Σκηνοθεσία: Χρήστος Καρακέπελης
Παραγωγής: Ελλάδα / 2000
Διάρκεια: 79'

Δεν θα μιλήσω πολύ για την ταινία! Δεν είναι αυτός ο σκοπός της ανάρτησης μου. Δυστυχώς εδώ στα μέρη μας γίνονται μερικά πράγματα, λίγες φορές, αλλά γίνονται που αξίζουν τεράστια συγχαρητήρια. Αντί αυτού ωστόσο καταδικάζονται σε μια ενδόμυχη αφάνεια. Αφάνεια που δεν μπορεί να γλιστρήσει στα τραχιά κανάλια της μίζερης πραγματικότητας που μας περιβάλλει. Ωστόσο η ύπαρξη τους δηλώνει ελπίδα. Είναι ένα φως που τυφλώνει παρθένα μάτια, και οδηγεί στην γη της κορύφωσης δια της εμπειρίας όποιους τυχερούς βρεθούν στο δρόμο τους. Δηλώνω κατηγορηματικά πως ένα τέτοιο στολίδι είναι και το σπίτι του Κάιν!

Για την ταινία θα αναφερθώ επιγραμματικά. Είναι ένα ντοκιμαντέρ που πραγματεύεται τον φόνο. Κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ, μακριά απ' την εκπορνευμένη τηλεοπτική ερμηνεία της λέξης ντοκιμαντέρ. Πραγματεύεται τον φόνο. Από ανθρώπους καθημερινούς χωρίς βεβαρημένο ποινικό ιστορικό. Μια βουτιά στην εσωτερικότητα ορισμένων που το διέπραξαν. Είναι μάλλον μία από τις λίγες φορές που "αυτοί" αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι. Πρώτη φορά που νιώθουν την κάμερα ως μέσο έκφρασης, και όχι τον εκπορθητή που πασχίζει να τους ταπεινώσει. Με σεβασμό βρίσκουν τον χώρο να καταθέσουν ένα κομμάτι της ψυχής τους. Μακριά από αίτια, ελαφρυντικά και δικαστικούς όρους. Ένας διάλογος για τον φόνο, από ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Το αισθητικό αποτέλεσμα το υπογράφει όλο το team της ταινίας με τον Χρήστο Καρακέπελη να διαχειρίζεται βιωματικά τις λεπτές κλωστές. Άπταιστη φωτογραφία, και η εξέλιξη του ντοκιμαντέρ κορυφώνεται καρέ με το καρέ μυώντας τον θεατή στο σπίτι του Κάιν.

Η ταινία έχει αποσπάσει το βραβείο στην Θεσσαλονίκη, ενώ έχει συμμετάσχει και στο festival Βερολίνου αποσπώντας πολύ καλά σχόλια. Έχει προέρθει μέσα από ένα βάθος χρόνου, μα κυριότερα μέσα από ένα βάθος δουλειάς. Μιλάμε για μια ταινία που τα γυρίσματα της γίνονται επί το πλείστον σε φυλακές, με ότι αντιξοότητες αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Μιλάμε για μια ελληνική προσπάθεια, όπου ως γνωστόν η υποστήριξη απουσιάζει και μια ταινία που κουβαλάει στο βάθος της αμέτρητες ώρες ερευνών. Ένας ανθρώπινος κινηματογράφος, με ανθρώπινες δυνατότητες, χωρίς επιπολαιότητες δεν διαπραγματεύεται παραχωρήσεις προς το αποτέλεσμα και με κλιμακωτές εργασίες φτάνει σε κορυφωτικό επίπεδο... Αξίζουν συγχαρητήρια!

Μη με ρωτάτε που θα την βρείτε, γιατί δεν νομίζω να κυκλοφορεί. Αλλά ας είστε λίγο προσεκτικοί την επόμενη φορά που θα την προβάλλει η κρατική ή το κανάλι της Βουλής!
Άνευ βαθμολογίας!